Stedman

Het was heel anders bij meneer Stedman dan op het erf bij meneer Kennedy. Stedman hield wel van de meisjes op Paramaribo, elke dag een andere. Ook was Stedman wel in voor wat zware drank, 's avonds ging hij wel eens ergens wat drinken en dan kon het heel laat worden. Meestal at Stedman ook niet thuis, de ene keer aten we bij een huis van een meisje, de andere keer bij meneer en mevrouw Kennedy. Op een dag vertrokken we naar een plantage, die niet ver van Paramaribo lag, maar daar zijn we niet lang gebleven want Stedman werd doodziek.
Maar op een dag gebeurde er iets wat ik vreesde dat er zou gebeuren: we moesten ten strijde trekken tegen Boni. We vertrokken naar de rivier de Cottica. De reis duurde dagen, om de dag werd er wel iemand ziek.
Op een nacht kwam een van de mannen van Stedman naar ons toe. ''Kapitein Stedman word wakker! Er staan drie plantages in brand en alle blanken zijn vermoord. Boni is vlakbij.'' Die avond moest ik ook mee in de patrouille opzoek naar Boni. De hele avond en dag hebben we gezocht, maar er was geen enkel spoor van Boni. Uitgeput keerde we terug. Een dag later was kapitein Stedman weer zo ziek, dat we terug naar Paramaribo moesten, voor zijn rust en dat van mijne...