Op het schip (2)

Maandenlang hadden we langs de kust gevaren en nu zagen we alleen nog maar water. Door de lange tocht werd het eten minder en minder. De volwassene kregen af en toe een pijpje tabak en wat brandewijn. Als het ging stormen of regenen ging het luik dicht en kregen we niks te eten. Alle matrozen waren dan boven druk met de zeilen. De matrozen sneden ook nog eens onze haren af, tegen de luizen. We waren te uitgeput om ons te verzetten. Hoe lang we nou precies op het schip gevangen hebben gezeten, weet ik niet, maar op een dag.... ''Kijk vogels!!'' riepen mensen op het schip.
We kwamen aan op Braamspunt, bij de monding van de Surinamerivier. De kapitein en de stuurman keken bij iedereen in de ogen, om te kijken of iemand nog ziek was, gelukkig was dat niet het geval. Er werden vaten water, ananassen en bananen aan boord gehesen, daarna vaarde we verder naar Paramaribo.
Na uren varen kwamen we aan op Paramaribo, daar werden we onderzocht door een dokter. Later kwamen er kopers aan boord, blanke mensen, die een rare taal spraken waar ik niks van begreep. Een van de mannen zei iets terwijl hij naar mij en een ander meisje stond te wijzen. Een van de matrozen pakte mij en haar op en bracht ons naar een andere boot, waar we mee verder naar de kust vaarde.
We kwamen bij een groot huis aan en daar werden we rondgeleid door een van de andere slaven. Hij gaf ons een rondleiding door het huis en daarna op het erf, daar was een vrouw die Olijf heette, zij gaf ons soep en nette kleren. Ze bracht ons naar een blanke vrouw, ze had een lange roze jurk aan en haar haren zaten in een knot. Ik was zo afgeleid dat ik niet gehoord had dat ze wat tegen me had gezegd, daarvoor kreeg ik gelijk een klap in mijn gezicht.
Daarna bracht Olijf ons door naar Walter Kennedy, we moesten onze namen vertellen en gelijk voor hem gaan werken. Ik moest brieven brengen, schoenen poetsen, voor drinken zorgen en nog veel meer, terwijl Afua (het meisje waar ik mee hier werd gebracht) een van de kinderen moest verzorgen.
Toen het eindelijk avond was en iedereen sliep mochten we slapen in de hut van Olijf. Het was een verschrikkelijke zware dag, ik viel gelijk in slaap.