Een grote verandering.

10 Februari 1773. Alles moest er perfect uitzien van mevrouw Kennedy, de vloeren moesten glinsteren, het huis geurde naar citroen en er werd een heerlijk avondmaal gemaakt. Later begreep ik pas waarom: er kwam een hele bijzondere gast genaamd kapitein Stedman.
Het etentje duurde lang, veel te lang. De gesprekken waren lang en saai, totdat de naam Boni viel. Die naam trok mijn aandacht. ''We zullen Boni vangen. Daarvoor zijn we hier.'' zei Stedman. ''Boni is een moordenaar. Net als Kwami, van onze plantage Wriedyck.'' vervolgde meneer Kennedy. Verder werd er niks verteld, ze gingen gewoon door met een ander verhaal alsof het vorige verhaal niet interessant genoeg meer was.
Na acht gangen was de maaltijd afgelopen en Stedman stond op het punt om te vertrekken toen Kennedy zei: ''Wel Stedman, kom vaker eten. U kunt mijn koets en rijpaarden gebruiken en leen deze boi zolang u wilt. Hij kan uw parasol dragen.'' ik schrok ''Maar Masra..'' stamelde ik, maar het was al te laat. ''Dat is hoogst vriendelijk van u.'' antwoordde Stedman.
Vanaf die avond was ik dus de slaaf van Stedman.