Mijn achtjarige ik.

Lieve,

Ik dacht, ik schrijf je even een brief, vol met lieve woordjes, om je het één en ander te vertellen. Om je even gerust te stellen. En om me te verontschuldigen.

Het spijt me dat ik niet beter voor je zorg. Ik hou van je, echt waar. Ik wil dat je gelukkig bent en in alle rust kunt leven. Waarom ik je dan sla? Of naar je schreeuw? Ik weet het zelf eigenlijk ook niet… Ja, dat is een leugen. Ik weet het wel. Je verdriet doet mij te veel pijn. Het doet me heel veel pijn. Maar soms lijkt het makkelijker om je verdriet te negeren.

Ik besef sinds vandaag pas hoeveel verdriet er eigenlijk in je schuilt. En hoe diep het zit. En hoe verschrikkelijk veel pijn het doet. Je vertrouwen is op een dag in één keer in in duizend stukken geslagen. Je probeert deze weer te lijmen, maar ik maak het je niet makkelijk. Misschien heb ik soms de gelijmde stukken weer uit elkaar getrokken… Ik hoop het niet.

Eigenlijk wil ik je geven wat je nodig hebt; een kus, knuffel of een schouder om op uit te huilen. Alles wat jij op dat moment nodig hebt. Waarom ik dit niet doe? Ik verzin altijd een excuus. Er is altijd een excuus om jouw pijn te negeren. Ja, ik ben een idioot. Want als jij je beter voelt, voel ik me beter.

Bij deze beloof ik liever voor je te zijn. Heel veel liever. Wij gaan samen tekenen en schrijven. Eens lekker kladderen, zonder proberen perfect te zijn. We weten toch niet wat perfect is. En als jij je verdrietig voelt, ga ik mijn uiterste best doen om naar je te luisteren. Om je de ruimte te geven. Ik zal je niet slaan, beloofd.
Ik hoop dat wij straks samen onze dromen kunnen najagen. Om eens gebruik te maken van de verborgen creativiteit. Wij gaan doen wat wij willen. Wij gaan doen wat ons gelukkig maakt. En wie weet, misschien krijgen we het voor elkaar een boek te schrijven. Hoe gaaf zou dat zijn?!

Ik hou van je, echt waar.

Liefs.