Een gesprek - deel 1

Zwijgend zitten we in de kamer, elk op een simpele houten stoel. Ik kijk om me heen, op zoek naar een lichtbron. Het licht voelt natuurlijk aan, maar ik kan geen enkele bron vinden. Er is geen lamp, geen lichtkoepel en ik vermoed dat er ook geen ramen zijn. De kamer is echter zo groot dat ik de muren niet kan zien en het laatste dus niet zeker weet.
We zijn met z'n drieën. Aan m'n linkerzijde zit een vijfjarig meisje, vrolijk te wippen op haar stoel. Ik hoef haar alleen maar aan te kijken en ze weet een glimlach te ontlokken. Misschien komt het door haar haar, dat er om de paar minuten anders uit ziet. Soms heeft ze korte staartjes, die vrolijk op het rimte meedansen. Het andere moment is het gekortwiekt en piekt het alle kanten op. Bij deze noem ik haar Sofia, dat praat makkelijker.
Rechts van me zit een ander meisje, ik noem haar Aleks. Ik word van haar onrustig en ik kijk liever een andere kant op. Waar Sofia lijkt te baden in het zonlicht, is Aleks omringt door schaduwen. Alsof de onzichtbare lichtbron daar niet durft te schijnen. Soms denk ik in de schaduwen silhouetten te zien, maar dat is waarschijnlijk gezichtsbedrog.
Aleks' leeftijd schommelt tussen de acht en vijftien. Hoe oud ze ook is, elke vorm van contact vermijdt ze. Ze staart naar één punt op de grond, met haar armen strak om zich heen geslagen. Af en toe haalt ze haar neus op, maar ik bespeur geen enkele traan. Maar deze zijn er wel, daarvan ben ik overtuigd.
Ik wacht nog even af, maar schraap uiteindelijk mijn keel. "We weten alledrie waarom we hier zijn."
Sofia knikt enthousiast. Opgetogen schommelt ze met haar beentjes. Maar Aleks blijft naar de grond staren. In de schaduwen doemt vluchtig een gezicht op. Een bekend gezicht... Maar voordat ik op de naam kom, is hij of zij - maar ik gok een hij - weer weg.
Het is weer even stil. Bijna hoorbaar tikken de seconden voorbij. Het vijfjarige meisje trekt ondertussen een gekke bek en weinig succesvol probeer ik een gniffel te onderdrukken.
"Waarom zijn we hier dan?" vraagt Aleks uiteindelijk. De puber staart nu naar een andere plek op de grond. Af en toe zie ik de silhouet van de achtjarige, haast angstig ineengedoken.
"We zijn hier om elkaar vragen te stellen," antwoord ik.
"En om vragen te beantwoorden! En naar elkaar te luisteren!" vult Sofia vrolijk aan.
Ik knik goedkeurend. "Je hebt helemaal gelijk, lieverd."
De stilte valt weer, maar het voelt nu verstikkend aan. Achter Aleks wordt het alsmaar donkerder. Het licht lijkt te worden opgezogen. De schaduwen fluisteren. En zelfs Sofia's eeuwige lach verdwijnt.
"Maar je luistert toch nooit naar me..." fluistert Aleks, nauwelijks hoorbaar. Ineengekropen zit het achtjarige meisje op een stoel. Ze ziet er zelfs kleiner uit dan Sofia.
"Ik luister nu toch?" antwoord ik voorzichtig, maar ik besef me direct dat het de verkeerde woorden zijn. Ik luister nu, maar voorheen niet. Ik heb nooit echt naar haar geluisterd.
"Nee... je luistert niet. Je luistert NOOIT!" Aleks ontvlamt in de woedende en onbegrepen vijftienjarig. De schaduwen achter haar bewegen onrustig. Nee, niet onrustig. Opgetogen. "Ik heb je zo vaak om hulp geroepen. Zo vaak! Nooit nooit nooit heb je me geantwoordt. NOOIT! Je ziet me wel, je hoort me wel, maar je luistert niet. Je snauwt me alleen maar af." In haar ogen zie ik een mengeling van verdriet, teleurstelling, angst en woede. "Je loopt altijd door en je wacht nooit op me. Ik ben geen hond!" Aleks ademt zwaar en de tranen stromen over haar wangen. "Je bent er nooit wanneer ik je nodig heb."
In één keer is de storm weg en is de stilte terug. Verstijfd kijk ik naar Aleks en probeer de stortvloed aan teleurstelling en verwijt te verwerken.
Voor me zit een ellendig hoopje mens snikkend op haar stoel. Aleks is weer acht, maar kleiner dan ze ooit is geweest.
"Ben je boos op me?" vraagt Aleks met een gebroken stem. Haar woorden boren zich in mijn hart. "Is het mijn schuld?" Hortend en stotend komen de woorden er uit. "Het spijt me echt. Echt waar! Ik wist het gewoon niet..." Ik verlang terug naar de tirade, daar kan ik me tegen vermannen. "Ben je boos?" vraagt ze nogmaals.
Een muur waarvan ik dacht al te hebben afgebroken, stort nu echt in. Zwijgend stromen de tranen over mijn wangen, terwijl ik Aleks' pijn en angst over me heen laat spoelen. Ik onderga het en probeer me niet te verschuilen. Ik luister naar haar. Nu echt.
Sofia springt uiteindelijk van haar stoel, rent naar Aleks toe en kruipt bij haar op schoot. Teder veegt ze met haar kleine handjes de tranen weg en kijkt Aleks glimlachend aan. "Je bent het mooiste meisje die ik ken." Ze geeft Aleks een kus en slaat vervolgens, zo goed en kwaad als het kan, haar armen om Aleks hen. Maar eerst werpt ze me snel een strenge blik.
Geschrokken sta ik op en kniel onbeholpen naast Aleks neer. Voorzichtig sla ook ik mijn armen om haar heen, bang dat ze weg zal duiken. Maar ze laat me toe en in mijn armen ontspant ze langzaam.
"Ik ben nooit boos op je geweest," fluister ik na enkele minuten. Ik streel haar haren uit haar gezicht en kijk haar aan. "Ik vind je een held. Ik ben gewoon een idioot." Sofia grinnikt zacht en slaat vervolgens beschaamd haar hand voor haar mond. "Echt waar, ik ben... of was... een idioot. Ik had veel eerder naar je moeten luisteren."
Aleks kijkt me aan. In haar ogen is iets van de rust teruggekeerd. Misschien voorgoed. De schaduwen zijn in ieder geval vertrokken.
"Het spijt me, echt waar." Ik druk een kus op haar voorhoofd. En na een verontwaardigde kuch, geef ik Sofia ook een zoen. "Ik beloof om vanaf nu altijd naar je te luisteren. Ik hou van je."
Ik trek de meiden stevig tegen me aan. Een knoop in mijn maag lost zich op en opgelucht haal ik adem. En Aleks... Aleks is weer acht.

---

Schrijven is een therapie voor mij. Het onderwerp doet me pijn, maar alles wordt in perspectief geplaatst. Alles krijgt een plekje. Ik kan weer verder. Ik luister naar mezelf. Ja, het is fijn. Heel fijn.