Een thuishaven

Ik ben net een paar dagen terug van een heerlijke vakantie op Curacao. Helaas inmiddels ook weer aan het werk. Het vakantiegevoel was ik in een mum van tijd kwijt. Ook het fijne ontspannen gevoel.

Binnen enkele dagen werd ik weer de hectiek ingezogen. Ondanks dat ik hier al mijn hele leven woon, blijf ik moeite hebben met de snelheid van onze maatschappij. Alles moet nu. Alles moet sneller, beter, harder. Het is zo'n groot verschil met Indonesia - waar mijn familie woont - en Curacao - waar zijn familie woont, waar iedereen ontspannen is. En iedereen het rustig aan doet. Uiteraard heeft dat een keerzijde, maar het ligt veel meer in lijn met mijn manier van leven.

Ik raakte vanmorgen in de trein - iedereen was al aan het klagen vanwege een vertraging - vreselijk in paniek. Waarom kan ik hier niet ontspannen voelen? Waarom wordt ik meteen de snelle stroming ingezogen? Waarom kan ik me moeilijk staande houden? En waarom laat ik het keer op keer gebeuren?
Het is niet dat ik niet tevreden ben in dit land. Of dat ik niet tevreden ben met mijn werk. De snelheid zint me alleen niet. Het altijd meer en sneller moeten. Ik neem liever wat gas terug, doe desnoods iets langer over mijn werk, maar in ieder geval ontspannen. Zonder gedachten die door mijn hoofd razen en me uit mijn balans halen.

Uiteindelijke ebte mijn paniek weg, al duurde het even. Ik zie momenteel niet gebeuren dat ik emigreer. En wanneer puntje bij paaltje komt, wil ik ook geen andere baan zoeken. Volgens mij is de oplossing om een thuishaven te creeeren. Een plek van rust. Een plek van ontspanning. Een plek waar ik kan ademhalen en op mijn eigen tempo verder kan. Een plek waar ik kan vluchten voor the hustle and bustle van de buitenwereld.

Mijn man en ik hebben een huis gekocht - onze eerste! Ik heb besloten om de woning dusdanig in te richten dat het rust uitstraalt. Ik heb de luxe om van een kamer een thuisbibliotheek te maken. En hier zal ik even kunnen ontsnappen. Ik zie het ook al helemaal voor me.
Een zijde witte boekenkasten langs de hele wand, van vloer tot plafond. Desnoods met een laddertje om bij de bovenste boeken te komen. Een simpele doch stevig houtenbureau tegen de andere wand met inspirerende quotes om me uit de dipjes te halen. Een warm tapijt voor een huiselijk gevoel. En in de hoek een diepe fauteuil en zachte deken om opgekruld in een boek te duiken. Ik kan niet wachten...