Een kleine paniekaanval

Ik trek het even niet meer. Inmiddels lichtelijk in paniek aan het raken en ben vooral mezelf (mentaal) kapot aan het maken. Ik ga nu heel vrij mijn gedachten opschrijven, dus het kan zijn dat er geen logica in zit. Of dat ik van de hak op de tak spring.

Af en toe voel ik me waardeloos. En nutteloos. Dan heb ik het eigenlijk alleen maar over werk. Standaard heb ik het idee dat ik minder ben dan anderen. Ik ben ook liever op de achtergrond. Ik zeg liever niets dan dat ik iets verkeerds zeg. Ook al is die kans ontzettend klein. En als ik het rustig heb op werk, kan ik moeilijk taken voor mezelf verzinnen. Ik vind het moeilijk om mezelf dan nuttig te maken. Volgens m'n coach hoor ik dat inmiddels wel te kunnen. Of moet ik het kunnen, wil ik medior worden. Als me dat dus niet lukt en ik alleen maar naar m'n scherm sta, hoor ik dat stemmetje weer. Het stemmetje dat zegt dat ik niet goed genoeg ben.
En ik heb inmiddels ook geen realistisch beeld meer. Geen realistisch beeld van wat ik hoor te kunnen op basis van mijn leeftijd en werkervaring. Ik heb het idee dat ik... niet genoeg ben. Dat ik niet snel of hard genoeg ga. Terwijl ik het liefst alles rustig aan doe. Het moet toch niet erg zijn dat een ander harder groeit dan mij? Ik kan mezelf echt kapot maken... Ik vind het ook zo moeilijk dit aan iemand eerlijk op te biechten. Alsof ik dan zwak ben. En ik mag niet zwak zijn in de harde wereld waar ik nu zit. Ik moet, ik moet, ik moet... Maar ik weet niet meer hoe ik mezelf moet zijn. Een ander kan wel tegen mij zeggen dat ik het goed doe. En dat ik veel gegroeid ben het afgelopen jaar. Maar soms geloof ik er gewoon niet in. Of denk ik alsnog dat de enorme groei die ik heb gemaakt niet genoeg is. Ik weet niet meer hoe ik een mens moet zijn.
Ik wilde dat ik me niet druk hoef te maken over wat anderen van me denken. Ik wil mezelf helemaal niet constant vergelijken met anderen. Ik zie toch alleen maar wat zij beter doen en niet waar ik misschien sterker in ben. Ik wil dat iemand mij kan vertellen dat hij/zij ook weleens last hebt van deze emoties. Dat ik niet een gek ben. Dat het niet aan mij ligt. In plaats van dat schijnheilige 'we kunnen het zo goed met elkaar vinden'-sfeer op werk. En tegelijkertijd wil ik het niet groter maken dan dat het is. Want inmiddels heb ik het idee dat ik me aanstel. Terwijl je gewoon moet kunnen voelen wat je voelt.. Toch?! Ik voel me ook niet serieus genomen. Niet door mezelf en soms ook niet door m'n vrienden. En m'n man, hoe lief hij ook is, wilt heus luisteren, maar weet vervolgens niet wat hij er mee moet.

Zo, dat was mijn gedachtestroom. Volgens mij is alles eruit, ook wat ik al weken heb opgekropt. Ik voel me verschrikkelijk en kon door de tranen niet eens zien wat ik aan het typen was. Maar het is er in ieder geval even uit. Het lucht op zich op, maar tegelijkertijd weet ik niet hoe ik nu verder moet.

Het is zo tegenstrijdig allemaal. Ik doe het niet slecht voor mijn leeftijd. Afgelopen zomer 24 geworden, al één jaar getrouwd met de liefste man op aarde - ja dames, jullie hebben pech ;] -, gisteren de sleutels gekregen van ons eerste koopwoning en ik kan niet wachten om een kindje te krijgen. Op werk gaat het op zich ook prima. Ik heb hard gewerkt aan mijn aandachtspunten en een promotie ligt in het verschiet. Een enorme groei gemaakt en ik krijg daar ook complimenten over. Maar nog steeds heb ik het idee dat ik niet goed genoeg ben. En dan met name op werk.

De cultuur op werk is... bijzonder. We kunnen het heel goed met elkaar vinden. De grens vrienden of collega's is vaag. Het is een soort van grijs gebied waar we ons bevinden. Het is ook hard werken en alle hoogtepunten met elkaar vieren. Maar ondanks alles durven we elkaar niet aan te spreken. Ik durf dus niet te vertellen hoe ik me voel. Ik durf niet te zeggen dat ik heb idee heb nooit hard genoeg te werken. Ik durf niet te zeggen dat ik me soms juist eenzaam voel tijdens de o zo gezellige lunches, omdat er zoveel onder het oppervlakte borrelt.

Maar soms voel ik me ook privé niet serieus genomen. Ik heb het idee dat iedereen het wel grappig vindt dat ik doe aan kickboxen, maar mij niet als gelijkwaardige tegenstander zien. Het voelt voor mij goed om eindelijk iets te hebben waar ik succesvol in ben, maar soms vraag ik me af of anderen dat wel zien.

En terwijl ik dit zo aan het tikken ben, heb ik het idee dat het allemaal aan mijzelf ligt. "Ik moet niet anderen er op aanspreken. Ik moet niet het vingertje naar buiten wijzen. Ik moet eerst naar mezelf kijken." Maar ik weet nu niet meer hoe het werkelijk zit. Of ik inderdaad de enige 'schuldige' ben of niet. En dat ik ontzettend overdrijf. Ik begin weer te raaskallen.

Het meeste vervelende is dat ik door deze hele rotzooi niet mezelf kan of durf te zijn. Ik weet niet meer waar ik goed in ben. Ik weet het allemaal niet meer. Ik ben mezelf een beetje kwijt. Als iemand iets nuttigs heeft te zeggen, graag. Want het enige wat ik nu kan, is op deze stoel blijven zitten, m'n armen om mezelf heen slaan en mezelf tot rust wiegen.

Edit:

Om maar eens fijn leeg te lopen en er niet een ander verhaal mee te 'vervuilen'. Ik heb nu ook sterk het gevoel dat ik aan het werk moet. Vandaag werk ik toevallig thuis, dus ik moet moet moet aan het werk. Terwijl ik helemaal kapot ben van mijn uur lange huilbui. Bij een assertiviteitstraining was één van de meest aangrijpende doelen "wees lief voor jezelf". Ik ben dat helemaal niet. Ik ben in een mum van tijd weer destructief gaan denken. Mag ik normaal zijn?