En nu zit ik thuis.
Het ging gisteren echt niet meer. Sinds m'n paniekaanval heb ik alleen geprobeerd mezelf groot te houden. Heel veel opkroppen met, voor mijn gevoel, de hele wereld op mijn schouders. Uiteindelijk heb ik zelfs een collega gevraagd of ik even met haar kon praten. En toen barstte (wederom) de bom.
Gelukkig was ze heel lief. Uiteraard schrok ze, maar het gesprek met haar was fijn. Het heeft me ook aan het denken gezet. Ik weet dat ik verschrikkelijk hard ben voor mezelf, maar het heeft - zie ik nu in - een negatief effect. Het wordt tijd om de teugels te laten vieren en te ontspannen. Ik moet er rustig over nadenken.
Maar ze heeft me wel naar huis gestuurd. In alle nood werd ik van het project gehaald en een andere collega ingezet. Ik voel(de) me erg lullig. "Zadel ik weer anderen op met mijn probleem." In mijn hoofd doet het er niet toe dat ik voor een ander precies hetzelfde had gedaan. Alsof er voor mij andere regels gelden dan voor de rest van de wereld. Ook iets om over na te denken.
Nu ik rust heb, merk ik pas hoe moe ik ben. Hoeveel energie het kost jezelf zo af te beulen. Mentaal ben ik gesloopt. Voor nu eerst even rusten en dan zien we wel verder. Het voelt wel heel gek om naar huis te zijn gestuurd. Ik doe mijn best om het niet te zien als een soort van falen. Ik moet wat liever zijn voor mezelf.
Zucht.
silverlining, vrouw, 37 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende