klaarkomen tegen de klippen op
Anyway,
het meest
opmerkelijke aan bestaan
is ons 'tegelijkertijd' ervaren
van multidimensionale gewaarwordingen zoals 'dit'
als 't ware: er is 'n 'werkelijkheid'
die alles omvat wat is
en waarvan wij
kleine deeltjes 'uitmaken', beseffen
& cultiveren.
Je
hebt aan
de ene kant
de situatie waarin we ons
[volgens ons brein]
bevinden
die van buiten opgelegd is, en aan de andere kant
onze ervaring van binnenuit
[uit ons lichaam]
wat wij 'ervan'
vinden.
En
je hebt
aan 't andere uiterste
de ministructuren die dat
alles mogelijk
maken.
Zowel
dat heelal
en die eeuwigheid
als het constant veranderende microkosmische gewirwar
zijn de hoogte en diepte van ons bestaan,
we kunnen er meestal niet bij,
behalve dan met vlagen van 'zinsbegoocheling',
terwijl de lengte en breedte
bij wijze van spreken 'het kruis' vormen
waaraan we
'hangen'.
Als
je 'het'
op 'kerstmis' zou
willen toepassen in letterlijke/figuurlijke zin:
elk kind komt tevoorschijn uit dezelfde bron van bestaan,
de alomvattende werkelijkheid vormt in zich vanbinnenuit
een nieuw deel van
zichzelf.
Dit
nieuwe wezen,
een originele aparte vernieuwende creatie
van dat 'grote geheel', is a.h.w. 'de verlosser'
en ons lichaam de tijdelijk drager van
dit 'goddelijke kind'.
Elk jaar worden
ook wij zo 'opnieuw geboren'.
En we bliven ons
verwonderen telkens weer,
keer op
keer.
De
breedte en
lengte van dit
hogere & diepere bestaan
wordt dan ook gevormd
door deze 'doorboorde' handen en voeten:
we horen en zien
met oren en ogen die zowel voortkomen
uit het allerkleinste wat er is,
als wel min of meer kunnen beseffen
wat zich 'daarbuiten' afspeelt.
We zitten in 't 'crossfire'
van die gewaarwordingen.
en proberen via al onze dromen,
uitingen & verinnerlijkende
gewaarwordingen, meer besef te
ontvangen van datgene
'wat werkelijk
is'
...
Het
blijven dus
meestal nogal stuntelende
woorden die over zichzelf vallen
en weer op willen staan
zolang de kracht in
ons aanwezig
is.
En
daarvan brengen
we op eigen wijze
bij tijd en wijle
verslag uit
aan onszelf en
elk ander:
'dat is klaarkomen
[met andere woorden]
in g d' ~ tat tvam asi ~
rak kach ~
wordend
bewustzijn:
'we' komen dus nooit
'finaal klaar' maar blijven
ten diepste in de grond van ons
'menselijke{r} bestaan'
zoals in 'de naam' vertegenwoordigd ~
'die was' &
{ook nu & hier},
nieuwsgierig zichzelf beter
te leren kennen,
komende
is
het meest
opmerkelijke aan bestaan
is ons 'tegelijkertijd' ervaren
van multidimensionale gewaarwordingen zoals 'dit'
als 't ware: er is 'n 'werkelijkheid'
die alles omvat wat is
en waarvan wij
kleine deeltjes 'uitmaken', beseffen
& cultiveren.
Je
hebt aan
de ene kant
de situatie waarin we ons
[volgens ons brein]
bevinden
die van buiten opgelegd is, en aan de andere kant
onze ervaring van binnenuit
[uit ons lichaam]
wat wij 'ervan'
vinden.
En
je hebt
aan 't andere uiterste
de ministructuren die dat
alles mogelijk
maken.
Zowel
dat heelal
en die eeuwigheid
als het constant veranderende microkosmische gewirwar
zijn de hoogte en diepte van ons bestaan,
we kunnen er meestal niet bij,
behalve dan met vlagen van 'zinsbegoocheling',
terwijl de lengte en breedte
bij wijze van spreken 'het kruis' vormen
waaraan we
'hangen'.
Als
je 'het'
op 'kerstmis' zou
willen toepassen in letterlijke/figuurlijke zin:
elk kind komt tevoorschijn uit dezelfde bron van bestaan,
de alomvattende werkelijkheid vormt in zich vanbinnenuit
een nieuw deel van
zichzelf.
Dit
nieuwe wezen,
een originele aparte vernieuwende creatie
van dat 'grote geheel', is a.h.w. 'de verlosser'
en ons lichaam de tijdelijk drager van
dit 'goddelijke kind'.
Elk jaar worden
ook wij zo 'opnieuw geboren'.
En we bliven ons
verwonderen telkens weer,
keer op
keer.
De
breedte en
lengte van dit
hogere & diepere bestaan
wordt dan ook gevormd
door deze 'doorboorde' handen en voeten:
we horen en zien
met oren en ogen die zowel voortkomen
uit het allerkleinste wat er is,
als wel min of meer kunnen beseffen
wat zich 'daarbuiten' afspeelt.
We zitten in 't 'crossfire'
van die gewaarwordingen.
en proberen via al onze dromen,
uitingen & verinnerlijkende
gewaarwordingen, meer besef te
ontvangen van datgene
'wat werkelijk
is'
...
Het
blijven dus
meestal nogal stuntelende
woorden die over zichzelf vallen
en weer op willen staan
zolang de kracht in
ons aanwezig
is.
En
daarvan brengen
we op eigen wijze
bij tijd en wijle
verslag uit
aan onszelf en
elk ander:
'dat is klaarkomen
[met andere woorden]
in g d' ~ tat tvam asi ~
rak kach ~
wordend
bewustzijn:
'we' komen dus nooit
'finaal klaar' maar blijven
ten diepste in de grond van ons
'menselijke{r} bestaan'
zoals in 'de naam' vertegenwoordigd ~
'die was' &
{ook nu & hier},
nieuwsgierig zichzelf beter
te leren kennen,
komende
is
23 dec 2007 - bewerkt op 11 mei 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 27 jan 2016 Één v/d meest archetypische symbolen v/h middel-
- O 26 jan 2016 Je kunt alleen over jezelf lezen & over niets ~~~~
- O 26 jan 2016 Niet wie weinig heeft, maar wie veel wil is arm!!!
- O 26 jan 2016 jr116b hier moet dus wèl steeds bíjgezegd worden ~
- O 26 jan 2016 jr115cd bovendien, & dàt ìs nòg véél belangrijker,
- O 25 jan 2016 jr115b 'r zijn nòg mensen die hieraan argumenten
- O 25 jan 2016 jr114b 't gaat er om de vooronderstelling, dat het
- O 25 jan 2016 jr114 't beste voorbeeld v/d oude denktrant was al
- O 25 jan 2016 jr113 we kunnen bijna, vrijwel ongewijzigd, hier ~
- O 25 jan 2016 jr112VI het nieuwe ethos: (r)evoluties i/d ethiek
- O 24 jan 2016 jr111c er ÌS, ìn íeder gevàl, nog maar heel weinig
- O 24 jan 2016 jr111b èn tòch, al zou iemand maar ÈRGENS, ook
- O 24 jan 2016 jr111 overgrootouders in Victor- & Wilhelminiaanse
- O 24 jan 2016 jr110b voordat men dit afwijst als 'n al te slappe
- O 24 jan 2016 jr110 als & wanneer 't gebèd niet meer vanzèlf op-