I told it..

15/11/2016

Gisteren was een hele heftige dag. Ik had de hele dag debatdag en guess what? Ik heb gewoon gewonnen!! Ik ben (samen met 7 andere kinderen van andere groepen) eerste geworden van de 176 kinders. . Nou, dat had dus niemand verwacht. Ik en debatteren? No way.

En toen, tja. Toen had ik mentorgesprek. Bloednerveus was ik. We startten met een praatje over debatdag en hij vond het goed van me dat ik had gewonnen hahaha. Toen wat ditjes en datjes over therapie en dat ik waarschijnlijk te snel wil. En toen heb ik verteld dat ik mezelf beschadigde. Zijn reactie:"Ja, ja. Dat wist ik al." Nouuuu, je had mijn hoofd moeten zien op dat moment! Ik stond perplex. Ik had alle mogelijke scenario's bedacht, maar dit niet. "Dus u wist het al voordat ik het u net vertelde? Maar...Hoe dan?" Nou, blijkbaar stond er in mijn dossier o.a.: "Als je meer wilt weten, ga dan even naar mevrouw P" Mevrouw P is mijn oude gymdocente en die wist als enige dat ik mezelf beschadigde. Dus nouja, dat had hij dan maar gedaan. Jeetje, dat had ik nou nóóit verwacht!
Hij ging helemaal zeggen dat ik het tegen mijn ouders moest zeggen als ik uit dat geloten coconnetje wilde komen. Hij vond me een lieve meid die het nu gewoon moeilijk had. Ach, hij was wel aardig. Hij zou mijn huidige gymdocente mailen dat ik gewoon mijn jasje aan mag houden tijdens gym en de rest van mijn docenten om te vragen of ze rekening met me willen houden omdat het niet zo goed gaat.

Nou, toen kwam ik thuis. En ik weet niet wat er gebeurde, maar ik had zoiets van:"Fuck it, ik ga het gewoon zeggen." Dus ik aan mijn moeder vertellen dat ik mezelf beschadig. Nou, hé-le-maal in shock. "Ja maar... waarom dan? En hoe? En waar? En hoe kan ik je helpen? Ach meisje toch..." en zo ginh het nog wel even door. Gisteravond heeft ze het aan mijn vader verteld, maar ik heb hem er nog niet over gesproken. Ze zei dat ze zich afvroegen waarom ik het dan deed. Want ik heb toch alles? Leuke vrienden, groot huis, ik zit op het gymnasium en ik ben zo mooi. (Niet mijn woorden haha, ik vind mezelf niet bepaald knap). Tja.. Ik heb niet zoveel zin om dat met ze te bespreken en dat is echt te moeilijk voor me. Dus daar heb ik het wel met mijn psych over. Woehoe.
Ik heb wel spijt dat ik het heb gezegt. Nu voel ik me schuldig als ik mezelf beschadig, en dat is absoluut niet fijn. Vooral niet, omdat zelfbeschadiging een oplossing voor me is, en niet het probleem.

X