End the war, please
09/11/2016
Dag 3 van de SE-Week. Jeetje, wat ben ik dit aan het verpesten. Concentratielevel: 0,1%. Ik ben zó enorm moe, en morgen heb ik een SE van Maatschappijleer. Ik stress hem helemaal en voel me nu nog slechter. Begrijp me niet verkeerd: ik wíl leren, en ik probeer me echt te concentreren. Echt. Maar het gaat niet. Ik vraag mezelf steeds af wat voor zin het nog heeft en wat voor een mislukking ik ook ben. Want ja, zelfs leren kan ik niet.
Ik ga denk ik vrijdag mijn mentor mailen. Want ik kom dit schooljaar niet door op deze manier, en daar ben ik me pijnlijk van bewust. Ik heb nu 3 jaar gedaan alsof alles heel goed ging, maar als ik dit nog een jaar blijf doen dan gaat me dit de kop kosten. (Letterlijk en figuurlijk..) Het is al een wonder dat ik nu in 4 gymnasium zit. Ik hoop dat hij me kan helpen, iig qua school. Ik zit nog wel een beetje in dubio met wat ik hem wel en niet zal vertellen. Vooral aangezien alleen mijn psycholoog grotendeels weet hoe het met me gaat en mijn ouders dus totaal niet. Zelfbeschadiging? Ik? Nee, ze hebben geen idee. Suïcidaal? Onze dochter? No way. Nou, wel dus. (Ik denk niet dat dit een handig detail gaat zijn om aan hem te vermelden, dus dat ga ik ook zeker niet doen. (Hij zou ongetwijfeld gelijk mijn ouders gaan bellen, en het is nou niet echt een onderwerp waar ik het graag over heb)). Eetproblemen? Zeker weten. Maar dat gaat al beter, toch? Nee mam, nee pap, sorry. Ook dit gaat niet beter. Ja, ik eet. Ja, ik kom aan. (Terwijl dit niet nodig was). Nee, ik voel me niet beter. Ja, nu heb ik eetbuien. Ja, nu haat ik mezelf nog meer. Weten jullie dit? Dacht het niet.
Zometeen maar weer leren, en dan hopen dat ik mijn SE niet te erg verpest. En mijn VT tekenen. Woehoe.
X
Dag 3 van de SE-Week. Jeetje, wat ben ik dit aan het verpesten. Concentratielevel: 0,1%. Ik ben zó enorm moe, en morgen heb ik een SE van Maatschappijleer. Ik stress hem helemaal en voel me nu nog slechter. Begrijp me niet verkeerd: ik wíl leren, en ik probeer me echt te concentreren. Echt. Maar het gaat niet. Ik vraag mezelf steeds af wat voor zin het nog heeft en wat voor een mislukking ik ook ben. Want ja, zelfs leren kan ik niet.
Ik ga denk ik vrijdag mijn mentor mailen. Want ik kom dit schooljaar niet door op deze manier, en daar ben ik me pijnlijk van bewust. Ik heb nu 3 jaar gedaan alsof alles heel goed ging, maar als ik dit nog een jaar blijf doen dan gaat me dit de kop kosten. (Letterlijk en figuurlijk..) Het is al een wonder dat ik nu in 4 gymnasium zit. Ik hoop dat hij me kan helpen, iig qua school. Ik zit nog wel een beetje in dubio met wat ik hem wel en niet zal vertellen. Vooral aangezien alleen mijn psycholoog grotendeels weet hoe het met me gaat en mijn ouders dus totaal niet. Zelfbeschadiging? Ik? Nee, ze hebben geen idee. Suïcidaal? Onze dochter? No way. Nou, wel dus. (Ik denk niet dat dit een handig detail gaat zijn om aan hem te vermelden, dus dat ga ik ook zeker niet doen. (Hij zou ongetwijfeld gelijk mijn ouders gaan bellen, en het is nou niet echt een onderwerp waar ik het graag over heb)). Eetproblemen? Zeker weten. Maar dat gaat al beter, toch? Nee mam, nee pap, sorry. Ook dit gaat niet beter. Ja, ik eet. Ja, ik kom aan. (Terwijl dit niet nodig was). Nee, ik voel me niet beter. Ja, nu heb ik eetbuien. Ja, nu haat ik mezelf nog meer. Weten jullie dit? Dacht het niet.
Zometeen maar weer leren, en dan hopen dat ik mijn SE niet te erg verpest. En mijn VT tekenen. Woehoe.
X
09 nov 2016 - bewerkt op 09 nov 2016
- meld ongepast verhaal
-
GiveLight
woensdag 09 november 2016 22:24
Hallo Fairytale88,
Ten eerste, dankjewel dat je zo mooi en goed van je af schrijft. Je deelt jouw frustratie en dat is altijd beter dan er helemaal alleen mee te blijven zitten.
En ten tweede, heel goed van je dat je hulp hebt gezocht bij een psycholoog. Je geeft om jezelf en je erkend jouw problematiek. Ook dit is iets om trots op te zijn.
Ik ben in ieder geval trots op je dat je deze dingen voor jezelf hebt gedaan.
Ja, je ouders iets mededelen is niet makkelijk. Ik heb zelf een aantal keer een bombshell op me ouders los gelaten met heeeeeel veel moeite. Gelukkig heb ik begripvolle ouders en heb ik erover met hun kunnen praten en heb ik de ruimte gekregen die ik nodig had. Omdat ze weten dat ik koppig en standvast ben. En de angst zit hem vaak in dat wat we denken dat gaat gebeuren. Dus onze gedachten jagen ons angst aan.
Maar alles op z'n tijd. En alleen jij weet wanneer het ergens tijd voor is. Dus neem die tijd. Ik wens je heel veel succes en sterkte. Ik stuur je licht en liefde en veel succes in jouw toetsweek.
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 15 nov 2016 I told it.. ( 1 )
- O 12 nov 2016 Save me from myself ( 1 )
- O 09 nov 2016 End the war, please ( 1 )
- O 06 nov 2016 Back to the river of destruction ( 1 )
- O 05 nov 2016 Slave to my addiction ( 1 )