Back to the river of destruction

06/11/2016

I feel lost. Verlaten door mijn gevoel. Verlaten door positiviteit. Verlaten door mijn echte ik. Of nouja, 'echte ik'? Wat is dat dan? Wie ben ik? Wat ben ik, en waarom dan? Ben ik mijn woorden of zijn mijn woorden mij? Het voelt nu alsof ik verdrink in leegte. Ik begrijp mezelf niet. Ik vind het lastig dat ik zo gecompliceerd blijk te zijn. Ik beschadig mezelf. Bijvoorbeeld. En waarom? Nou, op het ene moment omdat ik me leeg voel en dan toch nog iets voel. Op het andere moment omdat ik me super kut voel en hoop dat het verlichting / rust brengt in de tornado van gedachtes. Soms is het om mezelf te straffen, bijvoorbeeld als ik ben aangekomen. Mijn BMI is veel te hoog (20,5) en ik durf niet eens meer op de weegschaal te staan. Eten heeft voor mij twee kanten:
1) Op school eet ik niet. Ik wil afvallen en ik walg zo van mezelf dat ik niet mag eten.
2) Als ik dan thuis kom heb ik enorm veel honger en eet ik allerlei zoeten en hartige dingen, in de hoop dat ik me dan blij ga voelen. En ik voel me dan ook blij. In die minuten dat ik in die eetbui zit. En daarna kun je me opvegen. Hello selfharm, old friend of mine.

Ik vind het vooral moeilijk om te zien hoe zorgeloos de meeste kinderen van mijn leeftijd zijn. Bijna al mijn vriendinnen zijn (nog) ongecompliceerde lieve meisjes die ook wel wat dieptepunten gekent hebben, maar dat het ergste was dat hun hond of opa/oma doodging. Ook erg, maar wel iets wat toch anders is dan waar ik mee deal.

Ik kan zo moe worden van mensen die zeggen:'Het ligt gewoon aan de puberteit, het is een fase.' NEE. Dit is géén fase. Dit is mijn leven. Is het belangrijk? Vast niet. Dat haal ik in ieder geval uit die woorden. Het is een fase, toch? Dus dan zou het vanzelf overgaan. En waarom zou ik dan hulp halen? Dit is toch super normaal allemaal? Ik stel me toch gewoon aan? Gewoon 'even' positief denken en alles is voorbij. Ja hoor, alles is dan voorbij. Mijn leven ook, als het zo doorgaat.

x