22• Het masker

Hey, hoe is het? Ja goed hoor en met jou?
Je kent het vast wel, als iemand aan je vraagt of het goed gaat zeg je automatisch dat het goed gaat met je.
Keer op keer betrap ik mezelf erop dat ik eigelijk nooit is de waarheid vertel.
Waarom? Wie zit er nou te wachten om een heel verhaal te horen?

Als het aan mij ligt mag altijd iedereen zijn of haar hart bij mij luchten. Heel veel mensen doen dat ook bij me, netzoals donderdag;

Maandag ben ik ingetrokken in m'n nieuwe woning, ik was/ben er zo happy mee! Eindelijk m'n eigen plekje en kan ik tijd maken voormezelf teminste dat dacht ik..
Donderdagavond half 12.
Er klopte iemand op het raam, ik durfte niet open te doen maar liep voorzichtig richting het raam, daar stond ineens m'n buurvrouw (die tegenover m'n ouders wonen) huilend op de stoep. Eenmaal binnen vertelde ze dat ze knallende ruzie had met der vent en dat ze zonder spullen bij hem was weggegaan & zonder telefoon, na wat rondjes gelopen te hebben zag ze hier nog licht branden en heeft ze aangeklopt.
Ik zag in haar ogen dat ze niet precies wist wat ze moest doen en vroeg wat ze uiteindelijk nou wilde. Ze wilde weg bij hem zei ze huilend, dit was niet de eerste keer dat ze ruzie hadden maar wel een van de heftigste ruzie's. Ik heb haar een bed aangeboden zodat ze hier even nog een nachtje over kon slapen.. die ochtend die volgde was ze nogsteeds bij der standpunt. Het volgende probleem naderde..
Ze kon nergens anders terecht.. dus ze vroeg aan mij of ze hier tijdelijk mocht blijven.. (ik zat hier zelf niet echt op te wachten, ik had m'n eigen plek nodig, die plek, mij huis, die ik voorlopig nog niet wilde delen met iemand omdat het lichamelijk en geestelijk gewoon niet goed gaat met me.) Omdat ik ermee in me maag zag dat ze nergens anders heen kon heb ik "ja" gezegd en vrijdag en zaterdag ging het vrij "oke". Zondag ochtend irriteerde ik me dood aan der, m'n lichaam was alweer niet meer onder controle en ik liep weer met een sleepend been en een arm die stijf stond. Zondag avond in bed begon ik ineens te huilen.. huilen omdat het echt niet goed ging met me en vertelde haar dat ik steeds meer pijn had gekregen en steeds meer last en ook te veel medicatie had geslikt wat mocht. Ze kroop heel lief tegen me aan en zei dat ik echt is eerlijk moest zijn tegenover mezelf omdat zij ook zag dat het niet goed ging. Ook zij wilde alleen zijn en ze vertelde me dat ze heel blij met me was dat ik haar überhaupt heb binnen gelaten en haar een bed heb gegeven + vanaf donderdag voor aan al had staan koken elke avond tot nu toe. Zij voelde eindelijk weer dat ze gewaardeerd werd, alleen voelde het voor mij niet zo.

Na wat praten en huilen en zelfs wat lachen vertelde ze me dat ze vanaf vrijdag gelijk bezig was gegaan met een huisje voor zo snel mogelijk en dat ze waarschijnlijk a.s weekend der al in kan. Ik kon me oren niet geloven, ik was opgelucht.. en ik voelde me rot. Opgelucht omdat ik bang was dat ze hier nog een maand zou zitten, rot omdat ik niet wilde dat ze zou voelen dat ze hier niet welkom was. Want dat is ze wel, dat is iedereen maar momenteel gewoon niet zo welkom omdat het met mij niet goed gaat.

Dus over 5 dagen hoop ik dat mijn huisje weer m'n eigen thuisje is. Dat ik verder kan gaan met inpakken, dat ik me wat minder rot voel & dat ik hopelijk want minder pijn heb en weer minder last heb.

Ik wil zo graag gemeend zeggen dat het goed gaat, zo graag voor iedereen klaar staan.. maar ik kom er steeds meer achter.. wat niet gaat, gaat niet.