24• is daar alles beter?

Nu, deze dag, woon ik precies 3 weken op me zelf. Fijn, heel fijn! Het geeft me rust en ruimte iets waar ik al z'n 15 jaar naar opzoek ben.

Elke avond ja jij mijn kanjer door m'n hoofd, niet alleen elke avond maar de hele dag. Maar elke avond gaat de lamp boven de koffie en thee spullen aan en uit, dan praat ik wat tegen je.

Vandaag kreeg ik te horen dat een andere hele goeie vriendin van me (die ik ben tegen gekomen door het ziek zijn) alweer moet geopereerd worden aan die kanker, kanker! Volgende week al.. m'n hart breekt dat er weer iemand waar ik iets om geef weer iets ergs voor hun kiezen krijgt. Ik merk gelijk dat mijn lichaam hier op reageert.. o.a niet eten en maar blijven liggen.. meer gaat niet en wachten tot ik m'n lichaam weer onder controle heb. Heb de afgelopen tijd nogsteeds niet goed geslapen ondanks alle tips. Ik ben op..

Als ik klaar ben met z'n avond verhaaltje zeg ik altijd dat ik van je hou, wacht op een geknipper en doe vervolgens het licht uit. Want ik hou van je, en jou lichtje is in het echt al weer een tijdje uit. Toch probeer ik je bij me te houden, omdat ik je niet kan los laten. Tranen blijven maar stromen, elke dag weer.. je was zo puur, zo goed.
----------------------------------------

Die vriendin van me die vandaag te horen heeft gekregen dat ze geopereerd moet worden is een spoed operatie. 'T is der schildklier.. ze is in oktober vorig jaar al bestraald geweest. Ook zij heeft al zoveel op der boterham gehad, ook zij verdiend dit niet.

Ik weet alleen zelf niet hoe ik hier mee om moet gaan, we hebben gebeld en ik zie der van de week maar ik weet dat als we der diep op in gaan dat ik aanvallen krijg.. ik weet dat ik dan ineens niet meer kan lopen.. ik weet het allemaal.. maar ik wil het niet weten, ik wil er voor de personen zijn die het moeilijk hebben.. maar ook ik moet aan mezelf denken..

M'n hart is gebroken, en ik zelf ook.