# 06

Ik kan niet meer op een adequate wijze reageren op alles dat een emotie bij mij teweegbrengt. Is iemand kortaf? Totale paniek. Mijn vriend snauwt (omdat hij het met alles ook heel moeilijk heeft)? Woedend. De laatste tijd was ik emotioneel juist zo stabiel, ik had het idee dat ik écht bezig was met het vinden van goede manieren om een mentaal evenwicht te behouden. Iedere manier die ik had schiet nu te kort. Mijn basis - mijn thuis - is niet langer meer de plek waar ik tot rust kom. Het is de plek waar ik liever niet ben. Ik vlucht weg en ondertussen wordt elk stukje mentaal vet dat ik had opgebouwd opgegeten door deze mentale-calorie-vretende-situatie. Ondertussen slaat het ook op mijn lichaam: hoofdpijn, misselijkheid, extreme maagpijn, buikkrampen en gebroken nachten. Ik vind mijn leven niet zo leuk op dit moment.

Ik vind dat ik zeur, maar mensen om mij heen die ik in vertrouwen heb genomen zeggen juist dat ik meer mag zeuren. Ik wil zó graag sterk zijn dat het een averechts effect heeft: ik trek te laat aan de bel. Woensdag heb ik een eerste afspraak met een psychologe, een lieve dame voor zover ik dat nu kan inschatten. Ik hoop dat het helpt, dat ik met haar kan sparren over de grote vraag: wat nu? Dat ze me kan helpen met het verwerken van alles dat is voorgevallen en dat ik weer een beetje mentaal immuunsysteem weet op te bouwen.