# 05

Ik voel me gespleten, in de steek gelaten door zowel mijn moeder als mijn zus. Er wordt van mij verwacht dat ik het sterkste ben, simpelweg mijn excuses aanbieden. Ik moet haar maar gewoon geven wat zij nodig heeft. En ik? Wordt er aan mij gevraagd wat ik nodig heb om dit te laten werken?

Ik val constant in herhaling en ondertussen kan ik het allemaal geen plekje geven. Ik kan het niet verwerken, omdat ik nergens rust heb. Mijn thuis is een plek geworden waar ik liever niet ben. De enige momenten dat ik rust heb, zijn 's ochtends als ik als eerste wakker ben en 's avonds, als mijn vriend en ik samen in bed liggen om wat te praten.

Ik heb hier hulp bij nodig, ondersteuning. Huisarts gebeld voor een verwijzing, vrijdag een afspraak. Wil het niet aan mijn moeder vertellen, ik duw haar (on)bewust weg van me uit angst voor nog meer irreële verwachtingen.

Het is lang geleden dat ik me zo geconflicteerd heb gevoeld, dat ik me zo intens eenzaam heb gevoeld in het verwerken van een situatie. Altijd had ik mijn familie om op terug te vallen en ineens is dat geen veilige basis meer. Hoe hier mee om te gaan, vraag ik me keer op keer af. Hoe kom ik zonder al te veel littekens uit dit verwerkingsproces?