# 01

Geconflicteerd is het kernwoord van de afgelopen dagen. In loyaliteit.

Terwijl ik gisteravond mijn jongere zus haar verhaal hoorde vertellen van jaren terug, toen zij 11 jaar oud was en ik 14, heb ik onophoudelijk gehuild. Ik wist dat mijn extreme probleemgedrag vergaande consequenties had op de rest van het gezin, maar nooit heb ik er bij stil gestaan hoe het voor haar geweest is. Haar woorden raakten me tot diep in mijn hart en hoewel ze zei dat het niet mijn schuld was (ik was immers ook nog een kind) voelde ik immens veel spijt. En schaamte, veel schaamte. Ik dacht dat ik alles van die tijd een plek had kunnen geven, de dingen die ik gedaan heb en de dingen die mij overkwamen. Maar met deze nieuwe dimensie aan het verhaal, weet ik niet meer waar ik in mijn rouwproces sta.

Een loyaliteitsconflict, zoals ik dat nog nooit heb gevoeld, daar bevind ik me nu in. Onze moeder heeft haar verdriet destijds niet goed aangepakt. Onze vader vaak op zakenreis en onze moeder die haar verhaal kwijt moest. Mijn jongere zus extreem nieuwsgierig. Een disfunctioneel patroon dat ontstond, waarin mijn moeder bij mijn 11-jarige zusje uithuilde. Mijn zus die nu nog woede voelt en haar niet als moeder ziet. Zij moest immers voor volwassene spelen.

Gisteravond zei ik tegen haar: ik heb de neiging mama te verdedigen, emotioneel gezien. Rationeel gezien wil ik dat niet. Andersom geldt het ook: ik heb emotioneel gezien de neiging boos te worden op mama en ook hier wil ik dat rationeel niet. Vanbinnen voel ik me twee kanten op getrokken.

Onze moeder heb ik nog niet gesproken, ik twijfel nog. Ik wil haar kant van het verhaal horen, maar ik ben er bang voor. Zus wilde niet dat haar verhaal mijn beeld van onze moeder zou veranderen. Maar hoe kan het anders? Haar beeld is gespiegeld aan het mijne. Dan moet het midden wel hetgeen zijn dat realistisch is, toch?