# 04

Eén discussie was genoeg om mij uit elkaar te doen spatten van opgekropte frustratie. Black-out. Geschreeuw. Zij die weggaat. Adrenaline. Ruzie.

Gesprek de volgende dag, ik nog steeds emotioneel. Mama en vriend erbij. Zij is rustig, kalm, rationeel. Ze trilt, het doet haar wel wat. Mijn gevoeligheid wordt onderschat, vermoed ik. Zij eist mijn excuses, mama pusht me om excuses aan te bieden. Ik geef aan tijd nodig te hebben om niet meer boos te zijn. Ik krijg die tijd niet. Niet van mama, niet van haar. Althans, zo ervaar ik het. Zij wil nog steeds excuses. Ik weiger, ik ga mijn excuses niet aanbieden omdat het van me geëist wordt. Ik heb oprecht spijt van mijn uitbarsting, dat heb ik ook gezegd. Maar er wordt niet geluisterd naar de inhoud van mijn woorden, alleen naar de toon en naar hoe ik de dingen zeg. Ik heb het gevoel Chinees te spreken. Babylonische spraakverwarring.

Inmiddels zijn we drie weken verder. Zij wil nog steeds excuses, zegt mama. Het gaat beter - we praten normaal, over koetjes en kalfjes. De sfeer is oké. Nu verwachten mijn ouders dat ik het bij haar afcheck of zij het ook oké vindt nu. Enerzijds snap ik het, anderzijds frustreert het me. Het gaat steeds om haar kwetsbaarheid, haar psychische gezondheid. Wordt er eigenlijk wel gedacht aan mijn mentale welzijn? Zij voelde zich hier niet meer thuis, dat is erg, vind ik ook. Niemand vraagt of ik me nog wel thuis voel hier. Ik geef het zelf ook niet aan, dat is waar.

Ik begin steeds meer te denken dat dit geen goede keuze was. Het enige dat ik wil is samen met hem weer alleen zijn. Ik wil wegrennen hiervan, in plaats van het aan te gaan. Is niet goed, weet ik. Ik ben moe, op. Niet alleen hiervan, maar van alle factoren die me momenteel zo emotioneel instabiel maken. Onrust thuis zorgt ervoor dat ik die factoren niet meer mentaal kan opvangen. Op deze manier brand ik op.