# 03

Sinds ze hier is komen wonen kan ik op één hand tellen hoe vaak het tijdens het avondeten gezellig is geweest. Ik zit op eieren aan tafel en krijg de ene snauw na de andere. Als het geen snauw is, dan wel een betweterige opmerking die met zo'n harde toon naar me gesmeten wordt, dat ik het niet in m'n hoofd durf te halen nog wat terug te zeggen. Ik haal m'n wenkbrauwen op en zeg lichtelijk geïrriteerd: "oké". Erachter aan denk ik: "wat jij wil joh, trut".

Gewoonlijk ben ik niet op m'n mondje gevallen en laat ik gerust weten wat me dwars zit. Aangezien ik dat op een goede, opbouwende manier kan, komen er vrijwel nooit problemen van en wordt er rekening met me gehouden. Waarom ik bij haar zo muisstil ben heeft te maken met haar onvermogen om met kritiek om te gaan. En nee, dat is niet slechts een vervelende karaktertrek, dat is onderdeel van alles wat er mis met haar is. Ik heb geen zin in ruzie, wil haar vertrouwen niet beschadigen en probeer de sfeer in huis enigszins te bewaken.

Wat me nog het meeste stoort is dat mijn vriend denkt grappig te zijn en eveneens betweterige opmerkingen begint te maken aan tafel. Ik probeer hem subtiel te laten weten wat ik ervan vind, maar schijnbaar is het té subtiel. Hij begrijpt er geen ruk van. Ondertussen zie ik mijn zus geamuseerd kijken en zit ik mezelf van binnen op te vreten. Ik kan wel janken, zo boos ben ik. In de keuken, als zij naar haar kamer is, laat ik hem dat dan ook haarfijn weten. Hij reageert boos terug, maar volgens mij begrijpt hij het wel. Enigszins.

Het liefste ga ik met mijn zus aan tafel zitten om alles te bespreken wat me dwars zit, om mijn hart te luchten. Om de lucht te klaren. Want zij merkt natuurlijk ook dat er wat met me aan de hand is. Maar het risico is te groot dat haar emoties escaleren, dat de situatie escaleert. Ik heb er geen zin in, geen behoefte aan. Ik moet het los laten, maar ook dat lukt me niet goed.

Het enige dat ik nu hoop is dat mijn vriend en ik zonder al te veel kleerscheuren op te lopen de tijd dat ze hier is kunnen doorstaan. Want voorlopig gaat ze nog niet weg.