# 02

Op dit moment heeft ze ruzie met iemand, ik kan alleen maar gokken met wie. Ik zit aan de eetkamertafel het een en ander te doen voor mijn scriptie en ik hoor haar schreeuwen en huilen. Een halfuur geleden was het nog een enthousiast en gezellig gesprek. Haar emoties escaleren snel, er is geen pijl op te trekken. Ze beoordeelt mensen op ieder detail, maar andersom trekt ze dat niet. Soms is ze manipulatief in haar woede, zegt ze niet te kunnen kalmeren tenzij de ander zijn excuses aanbiedt. Het is hartverscheurend en tegelijkertijd tenenkrommend om aan te horen. Ik voel verdriet en het irriteert me mateloos. Op het moment dat het mis gaat ben ik oordeelloos, al word ik het liefste kwaad op haar. Maar als ik haar behuilde gezichtje zie kan ik niet anders dan zorgen voor mijn jongere zus.

Het enige wat ik nu probeer te denken is: ik ben zo blij dat ze hier woont en niet meer in haar eentje. En ook: is er een handleiding voor hoe hier mee om te gaan?