menu myDiary

Bij de crisisdienst.

Ik weet niet zo goed of dit mijn eigen irritatie is, omdat mij ergens raakt Maar vandaag was een aparte dag. De meeste dagen zijn de laatste tijd apart, verdrietig, zwaar maar soms ook wel oke.

Vandaag, zat ik bij muziektherapie er was een jongen genaamd R. Het ging niet goed met hem. Hij zat zich al de hele dag te verbijten. Hij vertelde dat er twijfels was of ze hem weer zouden opnemen, "voor zijn eigen veiligheid". Ik weet dat hij al twee keer eerder is opgenomen nadat hij 300 pillen had geslikt. Hij houd van pianospelen en pianomuziek. Er werd een liedje op de piano gespeeld, ik zag hem in elkaar krimpen, vechtend tegen de tranen. De muziekdocent vroeg een beetje zenuwachtig of het wel oke met hem ging en zei meerdere malen: we gaan wel iets vrolijks doen .. ik kon het bijna niet laten om te gaan gillen (want ik irriteerde me nogal aan deze naar mijn mening nogal onproffesionele reactie van de therapeut, al begrijp ik ook wel dat dit een zeer ongemakkelijke situatie was). Om te zeggen, jongen asjeblieft laat het er eens uitgaan. Huil, gooi het eruit .. wees niet bang. We zitten hier gvd in therapie, als er geen betere plek is dan deze plek ..

Maar ik hield zoals alle andere mijn mond. Want ja, wie ben ik om te bepalen wat goed voor hem is om zijn grenzen te bepalen? Maar als ik het kon, als ik het lef zou ik zeggen: Lieve R, ik weet dat het moeilijk is zeker als man om je gevoel te uiten. Want ja jongens moeten stoer zijn toch? Maar laat jezelf nou toch eens gaan.
Waarom zijn we allemaal zo bang voor emoties? Confronteerd het ons met verdriet, de leegte en pijn? Mag het er niet zijn? En waarom zei ik niets? Ik wou de muziektherapeut niet passeren met mijn opmerking .. een foute noot te slaan. (In dit geval letterlijk en figuurlijk). Want wie ben ik?

Later die dag zat ik huilend op de fiets. Ik huilde alles bijelkaar. Ik ging op een bankje zitten alleen in het bos. Er fietste mensen voorbij .. ik voelde me vooral heel alleen. Want me doet herinneren aan al die jaren dat ik al alleen strijd. Dat ik soms het idee heb dat ik de wereld maar moeilijk kan begrijpen en de steun die ik in mijn omgeving probeer te vragen er gewoon weg niet is, dit is iets waar ik soms heel boos om word, maar vaker verdrietig omdat het met zoveel factoren te maken heeft vooral met veel pijn en onmacht.
Maar dat is weer een ander verhaal. Uiteindelijk kocht ik een pak koekjes bij de aldi, en hield ik een eetbui feestje thuis, mijn gezicht zat nog vol met zwarte vegen mascara toen ik thuis kwam. Opeens snapte ik waarom iedereen zo naar me keek in de winkel .. haha.

Maar wanneer zijn we verleerd mensen te troosten? Wanneer zijn we verleerd mensen zo alleen te laten met hun verdriet? Waarom moeten volwassene dan toch zo sterk zijn. Wanneer ben ik verleerd om mezelf zo af te sluiten en weinig steun te vragen?

Veel vragen weinig antwoorden. Maar voor nu, ga ik een soepje klaarmaken.

9 april 2018 - 378x gelezen
Er zijn 2 reacties op dit verhaal.
st-ar
Vrouw, 27 jaar
vorige  volgende
06 dec 2019 19:16 Na een tijd
24 nov 2019 10:03 Moe vanmezelf
07 nov 2019 17:53 Kinderwens
29 jun 2019 15:29 Over de liefde
10 mrt 2019 14:12 Curretage
24 nov 2018 09:54 De ex
20 jul 2018 13:55 Therapeut.
05 jun 2018 17:04 Ik schrik
09 apr 2018 17:35 Bij de crisisdienst.
26 aug 2017 01:11 Piekeren
19 jul 2017 16:00 Familievakantie.
03 jul 2017 17:52 Jaloezie
27 jun 2017 15:45 Vakantie ellende.
02 jun 2017 17:19 Chaos
08 mei 2017 14:14 Krokodillentranen.
meer..