Zwanger

Het is zoiets onwerkelijks, een leven dat groeit in jou, en toch ben je al iets meer als 8,5 maand in mijn buik, je groeit, word groter. Je hebt steeds minder ruimte om te bewegen...... Ik voel soms je voetje of je elleboog. Zo'n gek idee, dat over iets minder dan 2 weken misschien iets meer, dat jij dan in mijn armen ligt. Dat ik mijzelf mama kan noemen.

Ik kwam erachter van jou toen het september was, een Zaterdag nacht, lig je in bed, voel je ineens dat als je op je zij ligt. Iets schoppen vanbinnen uit. Ik dacht eerst dat mijn buik en darmen gewon wat opstandig aan het doen waren, Maar nu ik terug denk heb ik eigenlijk nooit last van zoiets. Je hield maar vol, je bleef schoppen en draaien..... Toen ik de Woensdag de knoop doorhakte en toch een test ging halen, Positief. Het was toen zeker, ik zou mama worden. Maar ja, hoever was ik al van jou, dat wist ik nog niet. Ik belde een vriend op om te vragen hoe hij het zijn ouders had verteld. Die zei gewoon vertellen, wat kun je er nog aan doen? Uiteindelijk na lange twijfel, toch mijn moeder opgebeld, en haar verteld dat ze oma zou worden. Ze vond dit erg leuk, en begon me meteen met helpen, van een juiste verloskundige te vinden e.d. Ik kon op een spoedafspraak voor 2 oktober. Toen ik daar was, heb ik voor het eerst je hartje gehoord. Spontaan begon ik te huilen, wat klonk dat mooi. Er was echt leven in mij aan het groeien.......................

De week daarop heb ik je voor het eerst gezien, en kreeg ik te horen dat je een meisje werd. Nog leuker, juist omdat mijn moeder, jou oma, in Maart ook nog een dochtertje had gekregen..... Dus alles wat zei al had aangehad, kon ik jou nu geven.

Inmiddels ben ik al veel verder, en is ook de papa van jou, waar ik niet meer mee samen ben op de hoogte.Hij is blij dat hij eindelijk een kleine krijgt, en zeker dat ik de moeder word. Hij kon niet hopen voor meer. We hebben wel samen besloten dat het niks meer zal worden tussen ons, maar zullen er wel alles aan doen om jou goed op de wereld te laten komen, en je alles te geven wat er nodig zou moeten zijn.

12 januari dan ben ik van je uitgerekend, ik wacht op je en voel je nog steeds, ik kijk naar je uit en zal over je waken........
28 dec 2009 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van walliebeer
walliebeer, vrouw, 37 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende