'wijzen uit 't oosten' onderwezen allerlei wetten
'want alleen door vanuit de wet van g d te leven',
kon o.a. 't joodse volk laten zien dat 't nog steeds verbonden was aan de zg. 'Ver-bondsbepalingen':
af & toe vertelde hij 'n Verhaal, bedacht 'n Parabel ('gelijkenis'
, predikte 'n morele, ethische boodschap
terwijl hij die 'heilige' (helende/genezende) woorden van alle kanten belichtte
om de veelheid van mogelijke betekenissen
helder(der) aan te
kunnen tonen.
Tenslotte
erkende keizer Nerva,
de opvolger van Domitianus, 't sanhedrin van Yavneh ook officieel als de leidende instantie v/d joden:
de patriarch werd erkend als de vertegenwoordiger v/h joodse volk tegenover Rome. Nerva stierf in 't jaar 98:
z'n politiek met betrekking tot de joden werd voortgezet door zijn opvolger, Trajanus.
De sterfdatum van rabban Gamaliël II is niet bekend,
waarschijnlijk vlak na 115?!
't Yavnehtijdperk eindigde
(alweer) in 'n stroom van bloed, zweet & tranen:
de Messiaanse Hope v/d joden was nog steeds niet geheel uitgedoofd,
maar werd juist gevoed in menige rabbijnse school & kwam in 't jaar 115
tijdens de regering van Trajanus plotseling tot uit-barsting. Terwijl de keizer zich bezighield
met de verovering van Partië ~ waarvoor hij 'n deel v/d Romeinse garnizoenen
uit Palestina had moeten terugtrekken ~ kwamen joden overal in de diaspora
& waarschijnlijk ook delen van Palestina
opeens gelijktijdig in opstand.
't Kostte Rome al met al minstens twee jaar
om 'n eind te maken aan deze volksbeweging die de Romeinse troepen vasthield
in Egypte & Palestina. In verschillende haarden van de opstand hadden joodse bevolkingsgroepen heidenen afgeslacht,
nu slachtten de heidenen zo nu dan ook weer op hun beurt
de joden af & de joden in de diaspora hebben Rome
nooit meer echt last bezorgd
naar men zegt?!
In 't jaar 117
werd Hadrianus keizer:
tegen 't eind van zijn regeringsperiode meende hij ~ net als Antiochus IV
ook al had gemeend ~ dat hij nu 'r wankelend waggelend lijkenrijk
weer sterker kon maken door àl z'n onderdanen
te verenigen onder één dominante cultuur:
vermoeiend eigenlijk toch best wel,
al die op elkaar gelijkende
liedjes, melodietjes &
ten hemel schreiende
verdrietjes in al die
myDierijken groot
& klein, dichtbij
& veraf, toen
& nu
...
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende