‘45-‘54 Op ‘n mooie dag in ‘t Najaar kwam Tom Poes
🍂🐱 THUIS VAN EEN VAKANTIETOCHT, en hij bedacht ‘n beetje 🤏 zorgelijk 😳, dat hij heer Bommel al ‘n hele tijd niet had gezien?! ‘DÀT GEEFT ALTIJD MOEILIJKHEDEN,’ zo bedacht hij. ‘Want als ik hem dan weer tref, heeft hij zich meestal ergens ìn gewerkt!’ ‘t Was 🧺 dan ook ‘n hele opluchting 🥲 😮💨 voor hem toen hij, bij 🐝 ‘t beklimmen van ‘n heuveltje, heer Ollie al in de gaten 🕳️ 🕳️ kreeg! Zo op ‘t oog zag deze er welvarend 🤑 uit, hoewel er ‘n nadenkende trek op z’n gelaat lag & hij zorgelijk 😳op ‘n potlood ✏️ zoog! ‘Dag, heer Ollie!’ riep Tom 😺 POES. ‘Hoe gaat ‘t ermee?’ ‘Eh…o! Dag jonge vriend,’ zei heer Bommel afwezig 😶🌫️. Hij schreef langzaam iets op ‘n papier & schrapte ‘t na enig peinzen 🤔💭weer door. ‘Ik pluk ‘n bloem 🌺 met gouden hart,’ prevelde hij. ‘Wat dóet u?’ vroeg Tom Poes🐱ongerust! Typisch myDiarytaal in optima forma?! Ook wij zijn stuk 😢 😞 😩 voor stuk 😩 😞 😢 opgemaakt uit deze jonge & oude vriend, man 🧍♂️ 👨 & vrouw 🧍♀️ 👩, kind 👦 👧 🧒 & bejaarde wijze aap 🙊 🙉 🙈: we zwijgen 🤐 🤫, luisteren 🎧 👂 niet, zien & zijn blind: we zijn altijd al nu eenmaal alles tegelijk: tijdreizigers, genieters & ons herinnerend leven als in een ècht mydi- of myDi-verhaal; veelzeggend, alwetend, ontdekkend, verblijdend ‘belévenden’ …