What about 't boeddhistisch mededogen?
FL227/AL HEEFT YESJ BLIJKBAAR OOK DE BEDOELING OM DE GODDELIJKE LIEFDE VAN HET GEVEN TE OPENBAREN, TOCH WIJST ZIJN LEER DE SOCRATISCHE EROS NIET AF, DIT NOOIT VOLKOMEN VERZADIGDE OF TE BEVREDIGEN VERLANGEN DAT HET MENSELIJK HART ERTOE BRENGT ZICH TE HECHTEN AAN DEGENE DIE HIJ/ZIJ/HET MIST & DAT ONS NAAR OPPERSTE SCHOONHEID, GOEDHEID EN WAARHEID TOE KAN LEIDEN. VOOR DE BUDBOED GELDT DAT NAAR HET SCHIJNT NIET:
liefde als verlangen
veroordeelt hij
onverbiddelijk?
Zoals we al eerder en vaker over de waarheid hebben gezien, is zijn leer er zelfs op gericht deze liefde 'uit te bannen'!
't Doel v/d Bud is 'alle lijden te doen verdwijnen'!?
Aangezien de dorst - de begeerte - lijden veroorzaakt, behoort men deze 'radicaal òp te geven'?! Ascese & de beoefening van boeddhistische meditatie zijn gericht op 't doen verdwijnen van elk verlangen, iedere begeerte, elk gemis & alle gehechtheid!
De Eros-Liefde wordt dus wel volledig door de Boeddha herkend, maar vervolgens door hem aan gewezen als iets wat lijden voortbrengt & op grond daarvan volledig veroordeeld.
Want anders dan Soc & Yesj geloofd de Boeddha niet in het bestaan van een volmaakt 'goede g d', 'n bron van alle goedheid, waar ons verlangen ons heen zou kunnen leiden & waaraan we ons dan ook zo nu (& dan) zouden kunnen hechten, tot 'ons grootste geluk'!?
HÍJ
ziet i/d liefde als verlangen dus slechts de gehechtheid die lijden op-levert, 'want hevige een bron van voortdurende onvoldaanheid'?!
Híj is dus evenmin voorstander v/d PHILIA-LIEFDE, de wederkerige liefde, want ook deze kan 'tot ongeluk leiden'!?
Onze vriend(in) kan niet langer van ons houden of zelfs sterven onder tal van omstandigheden en al deze soms loodzware trauma's {die voortkomen uit onze gehechtheid} kunnen tot groot leed leiden: daarom wordt alle liefde als gehechtheid door de Boeddha dus 'uitgebannen'?!
Kàn er in deze omstandigheden nog wel een vorm van liefde bestaan in het boeddhisme?
Òf moeten we, om 'nooit te lijden', onverschilligheid ten opzichte v/d 'ander' betrachten?
Is, zo gezien, dan nu nog alleen maar onbewogenheid de allerhoog-ste deugd? Déze vraag heeft het boeddhistisch denken i/d eeuwen na de dood v/d stichter intens beziggehouden: rondom dit centraal punt is al menige controverse ontstaan & zo is ook de belangrijkste scheuring binnen de sangha tot stand gekomen!
Voor de volgelingen v/d zg. oude weg heeft de Bud nl.
Volmaakt Respect voor ÈLK levend wezen
onderwezen, wat impliceert dat geen
enkel levend wezen dat
gevoel heeft nog
mag worden
gedood
...
liefde als verlangen
veroordeelt hij
onverbiddelijk?
Zoals we al eerder en vaker over de waarheid hebben gezien, is zijn leer er zelfs op gericht deze liefde 'uit te bannen'!
't Doel v/d Bud is 'alle lijden te doen verdwijnen'!?
Aangezien de dorst - de begeerte - lijden veroorzaakt, behoort men deze 'radicaal òp te geven'?! Ascese & de beoefening van boeddhistische meditatie zijn gericht op 't doen verdwijnen van elk verlangen, iedere begeerte, elk gemis & alle gehechtheid!
De Eros-Liefde wordt dus wel volledig door de Boeddha herkend, maar vervolgens door hem aan gewezen als iets wat lijden voortbrengt & op grond daarvan volledig veroordeeld.
Want anders dan Soc & Yesj geloofd de Boeddha niet in het bestaan van een volmaakt 'goede g d', 'n bron van alle goedheid, waar ons verlangen ons heen zou kunnen leiden & waaraan we ons dan ook zo nu (& dan) zouden kunnen hechten, tot 'ons grootste geluk'!?
HÍJ
ziet i/d liefde als verlangen dus slechts de gehechtheid die lijden op-levert, 'want hevige een bron van voortdurende onvoldaanheid'?!
Híj is dus evenmin voorstander v/d PHILIA-LIEFDE, de wederkerige liefde, want ook deze kan 'tot ongeluk leiden'!?
Onze vriend(in) kan niet langer van ons houden of zelfs sterven onder tal van omstandigheden en al deze soms loodzware trauma's {die voortkomen uit onze gehechtheid} kunnen tot groot leed leiden: daarom wordt alle liefde als gehechtheid door de Boeddha dus 'uitgebannen'?!
Kàn er in deze omstandigheden nog wel een vorm van liefde bestaan in het boeddhisme?
Òf moeten we, om 'nooit te lijden', onverschilligheid ten opzichte v/d 'ander' betrachten?
Is, zo gezien, dan nu nog alleen maar onbewogenheid de allerhoog-ste deugd? Déze vraag heeft het boeddhistisch denken i/d eeuwen na de dood v/d stichter intens beziggehouden: rondom dit centraal punt is al menige controverse ontstaan & zo is ook de belangrijkste scheuring binnen de sangha tot stand gekomen!
Voor de volgelingen v/d zg. oude weg heeft de Bud nl.
Volmaakt Respect voor ÈLK levend wezen
onderwezen, wat impliceert dat geen
enkel levend wezen dat
gevoel heeft nog
mag worden
gedood
...
21 jan 2013 - bewerkt op 21 jan 2013
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 27 jan 2016 jr118b deze myDinadruk o/h parabolisch karakter ~~
- O 27 jan 2016 jr117b 'de myDi~verkondiging(en) van Yehosjoea' ~~
- O 27 jan 2016 Één v/d meest archetypische symbolen v/h middel-
- O 26 jan 2016 Je kunt alleen over jezelf lezen & over niets ~~~~
- O 26 jan 2016 Niet wie weinig heeft, maar wie veel wil is arm!!!
- O 26 jan 2016 jr116b hier moet dus wèl steeds bíjgezegd worden ~
- O 26 jan 2016 jr115cd bovendien, & dàt ìs nòg véél belangrijker,
- O 25 jan 2016 jr115b 'r zijn nòg mensen die hieraan argumenten
- O 25 jan 2016 jr114b 't gaat er om de vooronderstelling, dat het
- O 25 jan 2016 jr114 't beste voorbeeld v/d oude denktrant was al
- O 25 jan 2016 jr113 we kunnen bijna, vrijwel ongewijzigd, hier ~
- O 25 jan 2016 jr112VI het nieuwe ethos: (r)evoluties i/d ethiek
- O 24 jan 2016 jr111c er ÌS, ìn íeder gevàl, nog maar heel weinig
- O 24 jan 2016 jr111b èn tòch, al zou iemand maar ÈRGENS, ook
- O 24 jan 2016 jr111 overgrootouders in Victor- & Wilhelminiaanse