verandering

Ik ben aan het veranderen, ik voel het van binnen.

Zelfs als ik kijk in de spiegel zie ik nog steeds dezelfde buitenkant, maar zie het wel degelijk, ik sta rechter op,
ben soms opstandig in de goede zin van het woord, en leg me niet meer neer bij een feit.

Wat vroeger heel gewoon was, een dienstbaar bestaan, doe ik niet meer aan, tuurlijk verzorg ik nog wel, maar
ik stel nu wel grenzen, wat ik vroeger niet deed.

En dat valt mijn vriend in ieder geval wel op, hij maakt er soms grapjes over, en daar kan ik mee leven, maar voor mij is het geen grap, maar serieus, don't fuck with me, or else I will fuck you.

Klinkt best heftig, maar ik meen het wel, speel niet met me, want ik ga terugspelen, en dat is niet leuk, niet
aangenaam of prettig, en ik hou van vrede, maar ontneem me mijn leven en vrijheid niet.
Respecteer me, en ik respecteer je terug, en als je vervelend doet, ben ik ook vervelend terug.
Dat noemen ze grenzen aangeven, iets wat veel mensen niet doen, en vooral vrouwen hebben er moeite mee,
die worden al vanaf heel jong gedrild, om verzorgend te zijn, opruimend, gehoorzaam en volgzaam.
Waarom krijgt een meisje geen blokken, maar een keukentje, een speelgoedstrijkbout, een poppenwagen, met huilende pop, flesjes, luiertjes en dergelijke??

Simpel, om te trainen, voor een bestaan als huisslaaf, ja knikker, en volgzame handige vrouw, een menselijke
couveuse om zo veel mogelijk kindertjes te krijgen, en in de avond als bedvulling voor de man.

Ik speelde aan het water, bakte aardappels op een oud blik, sprong op een duckdalf, aaide een leeuw, en sneed
een bootje met een guts uit een stukje boomstam.
Het is mijn moeder niet gelukt, om van mij een volgzame machine te maken, die altijd alles goedvind,
mijn ex man kreeg het niet voor elkaar,mijn vriend zal het niet lukken, dat zal nooit iemand lukken.
Bij mij past het liedje, Born to be wild.

Een lieve groet van de antilope......