mensen

Mijn moeder zei al, toen ik klein was, dat ik een mensenmens was, nu ben ik de 50 gepasseerd, en heb ontdekt hoe mensen zijn.
Soms zijn ze doodeng, en soms best aangenaam, het is moeilijk mensen in te schatten, al probeer ik het steeds opnieuw, en krijg ik weer een dreun, als alle dreunen blauwe plekken waren geworden, was ik zo blauw geweest als een smurfin.
Dat blauwe heb ik erin gehouden, op mijn facebookpagina heb ik een blauwe vlinder, die weg kan vliegen, als er gevaar dreigt, en ongrijpbaar is, vrij.
Die haar eigen dingen doet op haar eigen manier, haar eigen gedachtes heeft, en niet te vangen is.
Mensen zijn niet altijd mooi, leuk en fijn, hoewel er ook mensen zijn, die absoluut de moeite waard zijn, maar dat zijn er weinig.
En toch doe ik het steeds weer, mensen vertrouwen, en soms tot de eindconclusie komen, dat de mensen waar ik om geef het niet waard zijn, gewoon niet.
Ik kreeg van een broer een hele goede tekst, waarin staat, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen keuzes, en dat, als het misgaat , er maar 1 verantwoordelijk is, en dat ben jezelf, niemand anders.
En dat heeft me doen besluiten, om inderdaad de schuld van dingen die misgaan niet neer te leggen bij anderen, maar het zelf aan te pakken, het zelf te veranderen.
Vandaag nog.

Een groet van de antilope.