tussen oren & achter ogen

Ons
hele leven
hangt als 't ware
bij wijze van spreken &
schrijven aan elkaar van verhalen
die we er nu op nahouden & die we koesteren,
aanvullen, afkraken, vertellen,
vastleggen &
herschrijven.

Zonder
zo'n verhaal
zijn we als 'n vis op 't droge,
'n vogel in 't water, 'n kind zonder thuis
of 'n mens zonder
'n geweten?

Op
alle leeftijden
zie je iets dergelijks gebeuren:
we dromen, ontdekken, spelen,
fantaseren &
groeien op!

Bij gebrek
aan dat geestelijk voedsel
rest alleen maar 'n lichaam zonder verbeelding
dat op zoek is via goedkope sensaties naar thrills,
aandacht, koop- & geldzucht, agressie & lawaai,
rusteloosheid &
ontucht.

Geen wonder
dat talen & tekens
van zo'n groot belang zijn als centraal
hoofdpunt van ons
eigen bewust-
worden?

De zin
van ons bestaan
is de zin die we eraan geven
van jongsaf aan: daarbij kunnen we bijbelverhaaltjes
goed gebruiken mits de uitleg zin bewerkt, betekenis geeft,
doelgerichtheid & overgave
blijft bevorderen!

It is
generally accepted
among church historians today
that also such texts as, at least, the Martyrium
Polycarpi, the Acts of the Scillitan Martyrs (of 180),
and the Letter of the Churches of Lyons and Vienne
were produced very close to the time of the events
in question, if not by actual
eyewitnesses.

It is important for me
to emphasize that the question that I am raising
is not one of historical "authenticity," but
of the histories of discourses.

Another way of putting this question
would be: in the second century, when Jews such as Akiva & Christians
such as Polycarp were both being killed by the Romans (in this case, within approximately two decades
of each other), what were the stories that Rabbis were telling of Akiva's death
and that Christians were telling
of Polycarp's?

We have one
precious piece of evidence
that Rabbis in fact were telling a very different story in the early period:
just before Rabbi Akiva's death, we read (Mekhilta Mishpatim 19), two other figures,
a certain Rav Shim'on and a certain Rav Ishma'el
were executed by the Romans.

The former beseeches the latter:
'MY HEART GOES OUT TO KNOW WHY I AM BEING KILLED'
~ a question of theodicy.

Some argue that they must not
have being killed for teaching Torah,
for if they had been, they would have known that they were performing the great mitzva of being martyred, so therefore, they must have been caught
as simple revolutionaries.

This argument
can be subtly shifted, however,
if we assume that it was only through the acta of Rabbi Akiva himself
that the concept of martyrdom as a mitzva
entered the rabbinic world.

These earlier martyrs
(including the "real" Rabbi Akiva of the second century)
might very well have been killed for the performance of Torah and still not have had a sense
of the ecstatic privilige that this death conferred, or alternatively,
they might all (including the "real" Rabbi Akiva)
have been executed for their part
in the rebellion.

If it is certainly not
the only way; one way that this Jewish text can be read, then,
is as confirming the insight that martyrdom was not something
that the ancient world had seen
from the beginning.

What we can observe
in the second, third, and fourth centuries of our era
is something entirely new.

Before the talmudic texts,
Rabbi Akiva may very well have been accepted
and venerated as simply a defiant revolutionary,
not as a martyr at all!?

Kortom,
we zien ongeveer al
eenzelfde "Pad" bij de profeten,
Yochanan de Doper
& Yehosjoea
haNatsri:
hun 'menswording'
kostte hun het leven,
omdat zodra mensen blijkgeven
van zo'n originaliteit, onstuitbare scheppingsdrang
en serieuze 'humor', "de massa's" en/of "de machthebbers"
zich tegen hen lijken te willen afzetten als zijnde 'orde-
verstoorders', verdachte elementen die meteen
moeten worden uitgeschakeld voordat
ze de zaken op z'n kop kunnen gaan
zetten & 'alles "permanent"
veranderen'?!

Geen wonder
dat men zegt dat 'g ds geest'
'[her]schept', '[onder]scheidt', '[door]vertelt', 'her]ordent':
zonder die geest is de mens nog steeds als een lege huls,
een vleselijk omhulsel zonder bezieling en 'n evolutionair 'misbaksel'
dat niet veel anders doet dan
onze talenten misbruiken
'for cheap sensations'
...

't
Heeft ondertussen
wel [alweer] zo'n 2000 jaar geduurd
voordat 't kon doordringen tot ieder onzer, &
we zijn er nog lang niet; die originele creatieve vermenselijkende hoofddrijfveer
werkt nu pas echt goed tot in de verste uithoeken van deze aarde;
vandaar ook die neiging tot [beter]
leren lezen en schrijven:
omdat de tijd
begint te
dringen
...

Slaap
zacht et
cetera!