Voor HvP is God vooral 'n vaderbeeld:
'Ik houd heel erg van mijn eigen vader.
Ik heb nooit 't gevoel gehad dat ik onder druk zat of dat hij mij wilde sturen.
Hij was 'n rolmodel in intellectuele & gedragsmatige zin, uitermate belangrijk voor mij.
Ik ben bang dat veel van onze ontspoorde jeugd zo'n rolmodel mist.
Ook 't idee van 'n ultieme vader vind ik mooi!
Je kunt God ook vergelijken met 'n leraar die zijn leerlingen zoveel mogelijk probeert bij te brengen,
& dan laat hij ze los.
Dan moeten ze 't zelf doen.
Je hoopt dat ze iets geleerd hebben & dat ze 't belangrijkste meenemen, maar er is geen garantie.
Ook niet in de relatie God-mens.
Is er 'n God na Auschwitz?
Ja, zeg ik: als er iemand verantwoordelijk is,
dan is 't de mens, die gefaald heeft.
Als God er iets mee te maken heeft, dan kan hij alleen maar verschrikkelijk verdrietig zijn geweest
over wat z'n leerlingen ervan gemaakt hebben!'