Terug

Ik heb hier een tijd niet geschreven. Ik had in mijn verhalen al meerdere keren laten blijken dat ik erover dacht om ermee te stoppen en op een gegeven moment kapte ik er dus echt mee. Ik had het gevoel dat het beter was om me voor alles af te sluiten. Ik hoopte mijn nare gevoel te verminderen door het zoveel mogelijk te negeren, in plaats van het te versterken door er zo bewust mee bezig te zijn. Daarnaast was ik erg onzeker bij het schrijven. Ik was bang dat ik niet geloofd zou worden, dat jullie me net zo stom zouden vinden als degenen over wie ik schreef, dat jullie me raar zouden vinden, of een slappeling. Ik weet het niet. Het voelde gewoon niet goed meer.

Achteraf schaam ik me best wel voor de dingen die ik heb geschreven. Ik vond mezelf op bepaalde momenten iets té zielig, geloof ik. Ik weet nu dat zoveel zelfmedelijden hebben geen zin heeft. Je lost er niets mee op. Misschien was ik toen wel iets te veel op zoek naar aardige reacties. Misschien had ik die ook wel gewoon nodig op dat moment, want hoe langer de pesterijen duurden, en hoe langer de sfeer thuis zo slecht bleef, hoe meer ik ging geloven wat voor mislukking ik wel niet was.

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het nu beter met me gaat dan een half jaar geleden. Thuis is het rustiger worden en het gepest op school is ook minder erg dan het vorig jaar was. Maar helemaal afgelopen is het niet. De schijnheilige en vernederende opmerkingen zijn nog steeds niet minder geworden, maar de momenten dat ze me fysiek benaderen komen niet zo heel vaak meer voor.

Gisteren moest ik het helaas wel weer ontgelden. Ik was tijdens een tussenuur naar buiten gegaan om een stukje te gaan lopen. Ik denk dat de groep pesters in het rokershok stond en me naar buiten zag komen, want toen ik van het schoolplein af ging, kwamen ze achter me aan. Met z’n vijven kwamen ze om me heen staan, waarna de gebruikelijke gemene opmerkingen volgden. Ik wilde ze negeren en doorlopen, maar ze hielden me tegen en bliezen hun sigarettenrook net zo lang in mijn gezicht tot ik begon te hoesten. Daar hadden zij de grootste lol om natuurlijk. Het meest populaire meisje vroeg: “Wat is dat nou? Vind je het niet lekker?”. Ze probeerde haar sigaret in mijn mond te duwen terwijl ze zei: “Kom maar, roken moet je leren. Je gaat het vanzelf lekker vinden.” De meest populaire jongen reageerde daarop met dat hij me ook wel eens iets zou leren dat ik vanzelf wel lekker zou gaan vinden. Hij zat aan mijn borsten en toen ik hem wegduwde zei hij: “Oh, sorry schatje, je bent natuurlijk niet gewend dat er iemand aan dat vieze lijf van je wil zitten. Wees maar niet bang hoor, ik kijk wel uit om door jouw bacillen besmet te raken.”

De hele groep lachen natuurlijk. Wat een humor. En weet je, ik kan er gewoon niets tegen doen. Ze zijn met meer, het is kansloos. Ze lachen me alleen maar uit als ik een poging doe om van me af te bijten. De enige kans om het te stoppen was toen het net begon. Maar toen was ik te laf.

Thuis gaat het wel een stuk beter. Mijn ouders maken niet meer zoveel ruzie en zijn ook niet meer om de kleinste dingen boos op mij. Het deed zo onwijs veel pijn om ze ruzie te horen maken over mij en ze verwijten te horen maken of wiens schuld het was dat ik er gekomen was. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ze er nu over denken. Ik heb het idee dat ze mij en elkaar nog steeds als last zien, maar het geschreeuw is in ieder geval een stuk minder geworden. Het is nu vooral stil. Rustig.

Een paar weken geleden heb ik thuis het een en ander laten vallen over mijn situatie op school. Maar mijn ouders blijven erbij dat ik het zelf op moet lossen. Ze willen er absoluut niet over nadenken om me naar een andere school te laten gaan. Gaan praten met de school doen ze ook niet, maar dat zou ik zelf ook niet willen. Ik ben ervan overtuigd dat dat het alleen maar erger maakt. Mijn ouders vinden dat ik maar voor mezelf moet leren opkomen. Daar word ik hard van. Het probleem is dat het daar nu al te laat voor is, nu lachen ze me toch alleen maar uit. Bovendien zeggen mijn ouders dat ik op school zit om te leren, niet om vrienden te maken. Dan moet ik me daar maar op richten.

Ik heb me voorgenomen om me zo min mogelijk te laten raken door alles. Ik denk dat de raad van mijn ouders nog helemaal zo slecht niet is. Ik ga me focussen op het leren en zorg dat ik straks in één keer mijn diploma haal. Dan kan ik gaan studeren en ga ik alles volledig anders aanpakken. Dan kan ik het huis uit en hoef ik nooit meer in die nare sfeer te leven.

Ik vraag me nog steeds regelmatig af of ik alles wel waard ben. Of ik het wel waard ben om te leven. Maar ik wil proberen me zo min mogelijk van die gedachten aan te trekken. Ik wil doorgaan. Ik moet doorgaan.