---

Ik zit er over te denken om toch naar mijn mentor te gaan volgende week. Maar ik ben bang. Ik durf niet. Wat als ze me niet gelooft? Of wat als ik het er alleen maar erger door maak? Ik wil niet dat ze me als verrader of een lafaard gaan zien. Ze hebben weleens gezegd dat als ik het aan iemand zou vertellen, ze me wel zouden weten te vinden. En dat het toch geen zin heeft om het aan iemand te zeggen, omdat er toch niemand is die me wil helpen, omdat ze allemaal een hekel aan me hebben. Ik durf niet.

Afgelopen week gingen de gymlessen voor het eerst nadat ze mijn broek naar beneden hadden getrokken weer door. Ik was erg bang, maar gelukkig lieten ze me redelijk met rust. Ze zeiden dat ze iemand met schimmel en zo'n erge stank niet naakt hoefden te zien. Maar alsnog zijn die gymlessen vreselijk. Maandag hadden we twee zalen, waardoor de groep opgesplitst werd. De leraar wisselt tussen de twee zalen, maar de helft van de tijd is er dus niemand die toekijkt. En elke keer als hij naar de andere zaal loopt is het raak. We deden basketbal en ze probeerden steeds de bal zo hard mogelijk tegen me aan te gooien. Het deed pijn, maar wat kon ik doen? Ik was blij dat ik iets voor het eind van de les de bal vol in mijn gezicht kreeg. Ik had een bloedneus en dus een goede reden om al naar de kleedkamer te gaan. Dan hoefde ik me tenminste ook niet met de rest erbij om te kleden. Ik had allemaal rode plekken op mijn lichaam van de bal.

Woensdag namen ze wraak op wat er dinsdag gebeurd was. Toen wilden ze per se mijn huiswerk overschrijven, omdat ze blijkbaar een laatste waarschuwing ofzo hadden gehad. Maar doordat het maandagavond thuis ook weer niet goed ging, had ik het zelf ook niet gemaakt en kon ik het ze niet geven. Ze wilden dat ik het in de pauze voor ze zou maken, maar dat weigerde ik, ook toen ze me vastgrepen en dreigden dat ik nog wel zou merken wat er gebeurde als ik niet zou doen wat ze zeiden. Woensdag was ik dus de lul. Ze zaten de hele dag al vervelende opmerkingen te maken, en hadden een briefje op mijn rug geplakt met de tekst: ik ben een wanhopige slet met schimmel. Een leraar zag dat toen ik na een les het lokaal uitliep en zei lachend dat ik iets op mijn rug had zitten, en dat als het waar was wat er stond, ik beter een bezoekje aan de dokter kon brengen. Tijdens de gymles is er blijkbaar iemand naar de kleedkamers geweest, want toen ik terugkwam bleek dat mijn tas, mijn schoenen en de binnenkant van mijn broek vol was gespoten met shampoo. Alles was plakkerig, alle boeken zaten eronder. Ik heb mijn broek maar niet meer aangedaan en in plaats daarvan mijn trainingsbroek aangehouden. Mijn schoenen probeerde ik schoon te spoelen, maar daardoor ging het natuurlijk alleen maar enorm schuimen. En weer dat vernederende gelach en die gemene opmerkingen achter me.

Ik ben naar huis gegaan, ik kon niet anders, maar ik kom in de problemen op deze manier. Ik heb beloofd dat ik beter mijn best zou doen en niet meer zou spijbelen, maar het liefst zou ik helemaal niet meer naar school gaan. Ik wil dit niet meer.
06 apr 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van niemand000
niemand000, vrouw, 103 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende