Slaap zacht, droom zoet & tell us all about it if

YOU REALLY WANT TO DO SO?!


Opvallend was dat (de 'binnenlandse'/autochtone) Nederlandse ouderen uit TT's onderzoek nog maar zelden spraken over de rol die hun religie speelde bij 't betekenis geven aan 't leven. Dat hoeft niet te betekenen dat 'godsdienst' niet belangrijk voor hen was: volgens Thijs Tromp kan dit ook te maken hebben met de toehoorder: "vrijwilligers & verzorgenden kunnen vaak prima omgaan met zingevingsvragen, maar religieus getinte bewoordingen brengen hen nogal eens in verwarring. De ouderen merken dat & beginnen daarom niet over religi-euze gevoelens?!" TT onderzocht ook of 't ophalen van herinneringen zvan invloed is op de wijze waarop mensen op 't leven terugkijken.

Dat bleek zo te zijn, met name als zij geconfronteerd werden met verlies: 'n recent verlies roept dikwijls herinneringen op aan 'n eerder verlies, waardoor dit thema in veel levensverhalen 'n prominente rol speelt. Maar na 'n maand of zeven, zo ontdekte TT, verandert dat?

De verhalen worden ietwat hoopvoller, 't verlies komt nu niet meer zo vaak & zo heftig naar voren. TT: "Jouw (eigen) ervaring(en) door-vertellen aan 'n aandachtige luisteraar helpt waarschijnlijk bij 't verwerken van verdriet! Daarnaast hebben mensen ook de neiging om 't verhaal aan te passen aan hun publiek. Over 't algemeen houdt dat publiek van 'n "goede afloop", dus daar speel je natuurlijk als goede verteller op in. Uiteindelijk ga je daardoor ook zelf 'de dingen' positiever (leren) zien." In die zin waren & zijn christenen & moslims ook qua 'geestelijke verzorging' bezig met 'n inhaalslag.

Stond aanvankelijk voorheen nog 'de verkondiging' centraal in 't christelijk pastoraal werk, sinds 't midden v/d jaren tachtig v/d vorige eeuw is deze 'verhalende benadering' toonaangevender geworden. De pastor komt nu voortaan niet meer alleen maar 'de boodschap van g d' brengen: hij/zij luistert nu vooral naar 't 'verhaal v/d mens'. De pastor (herder)
staat nu niet langer 'boven' z'n gesprekspartner, maar vooral 'naast hen'. De islamitische geestelijke verzorging daarentegen is volgens hoogleraar praktische theologie Ruard Ganzevoort v/d Vrije Universiteit in A'dam vaak nog steeds 'traditioneel verkondigend': "Ik zie nu dat de moslimstudenten hier vaak de neiging hebben om alle vragen te beantwoorden 'vanuit de Koran'! In 't christelijk pastoraat gaat 't
veel meer om wat iemand 'er zelf van vindt'. Maar de islamitische geestelijke verzorging is al druk bezig met 'n inhaalslag te maken ..."

RG vindt 't zeer intrigerend om te zien hoe mensen bij 't verwerken van tra Agis hè ervaringen creatiever omgaan met verhalen uit de
(diverse) traditie(s). Hij vertelt over 'n katholieke man die Ls kind seksueel misbruikt werd door z'n eigen vader. 's Zondags tijdens de mis zag hij i/d kerk "Jezus a/h kruis" & Abraham die z'n eigen zoon moest offeren: "Hij vergeleek zichzelf met Jezus & Isaak, die ook allebei moesten lijden voor hun vader. De misbruikte jongen bedacht dat 't met hen uiteindelijk (ook) goed afliep, dus dat 't met hem-
zelf misschien eveneens wel zou loslopen? Die passieve levenshouding werkte niet meer toen hij volwassen werd: de man ging schilderen & op een van z'n doeken beeldde hij 't verhaaluit van Isaak & Abraham 'met de engel'. Maar ANDERS dan in 't bekende bijbelverhaal koek die enge nu 'de andere kant op'! De man drukte daarmee uit dat 'g d' niet altijd kan ingrijpen, & dat hij als mens dus ZELF deze verantwoordelijkheid moest nemen om 'de dingen te veranderen'?!" volgens RG vinden veel mislims het nogal ingewikkeld om al ZO vrij om te gaan met 'religieuze verhalen', & zij zijn niet de enigen: OOK bij orthodox-christelijke jongeren is die vrijmoedigheid om de tekst v/d bijbel naar hun ('eigen'knipoog hand te zetten (nog) klein." Kortom: we smachten & verlangen allemaal naar bevrijding & verlossing.
18 mei 2011 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende