ships that pass in the night and greet each other


't Idee
dat we fouten konden maken & desondanks toch beminnenswaardig waren, was
ooit nog totaal nieuw. Dat we ook van onze fouten konden leren & er meer zelfvertrouwen
aan konden ontlenen, kwam de meesten nog veel merkwaardiger voor.

Sommigen
deden alsof ze het snapten zonder dat dit werkelijk het geval was.
Ofwel we snapten die nieuwe spelregels nog niet,
of we namen ze niet aan.

't Paradigma veranderde,
zoveel was wel zeker, maar we veranderden lang niet allemaal mee:
velen onder ons trokken nog steeds een zwaar kruis achter zich aan
al of niet gedwongen tot die belasting.

't Was meestal
een onzichtbare kruislast,
maar dat maakte hem er niet echt
veel lichter op?

Wat we ook presteerden,
we draaiden ons steeds opnieuw om naar "G d" of iets soortgelijks om te zien
of hij [of zij] misschien een glimlach of een frons op zijn/haar goddelijk gezicht had:
we waren 'gepakt'!

"Doe ik het wel goed? Is dit acceptabel?"
bleven we ons tegen wil en dank afvragen en we bleven rondlopen in volwassen lichamen,
terwijl we ons vaak nog steeds kleine kinderen
bleven voelen diep
vanbinnen?

We smeekten
om de goedkeuring van mama [en papa]!
Dat die er niet [meer] waren, maakte blijkbaar niets uit: we bleven hen met ons meeslepen
diep binnenin ons een leven lang. Hun schaduwen hingen loodzwaar boven het juk
dat we ons leven lang mee ons mee bleven sleuren
door weer en wind
...

Blijkbaar
[schijnbaar?] had "G d" ons helemaal totaal aan onszelf overgelaten,
maar dat weerhield ons er niet van om naar Hem [of Haar] om en/of op te blijven kijken
& te verbeelden als hoogste Autoriteit op de ene of andere manier?
Het is dus helemaal niet zo heel erg verwonderlijk dat we Hen,
in die allereerste fases van onze tijd 'na 't paradijs',
bleven zien als Vader of Moeder, Voorouder
of Aartsvader/moeder e.d.

Sommigen onder ons
zijn dat nog steeds blijven doen uit gemak of gewoonte, bij gebrek aan iets beters
of om wat voor mysterieuze reden dan ook! Ondanks dat er sindsdien
in de afgelopen duizenden jaren wel degelijk alweer diverse andere
paradigmaverschuivingen hadden plaatsgevonden
waar we al of niet, meer of minder, iets mee
te maken hadden of de ene
of andere manier.

Dus daar staan we dan
in de hitte of de kou, waar ook ter wereld, in wat voor tijd of omstandigheden dan ook,
en we vragen diep van binnen nog steeds [al of niet bewust]:
'DOE IK "T WEL GOED? DEUG IK WEL 'G D'?
DO YOU STILL REALLY LOVE ME AS I AM?'

Laten we ons maar even
niet meer zo druk maken over hoe 't feit
dat dit erg kinderlijk, eenvoudig, simplistisch & naief dit meestal klinkt,
maar eerlijk zijn zodat we goed kunnen snappen hoe het er maar al te vaak
nog steeds aan toegaat. Elke keer als we een fout maken,
halen we diep adem & wachten tot de bliksem zal inslaan,
de donder zal weerklinken & alarmbellen fel zullen gaan
rinkelen, hoewel we allemaal voor de vorm graag
beweren dat we de regels van het spel nu heus
wel echt begrijpen & ons houden
aan wat 'normaal' is?!

Als puntje bij paaltje komt,
dan zeggen we wel dat we doorhebben
'hoe het gaat' & dat we onschuldig [of schuldig] zijn,
maar eigenlijk is zelfs dat nog eens niet zo: we geloven nooit helemaal echt
dat we inderdaad 'de vrijheid hebben' om fouten te kunnen maken
zonder ons zwaar belast te voelen.

Of men moet
'n totaal ongevoelige
misdadiger zijn.

Kortom.
slaap zacht,
droom zoet & tell us all about it tomorrow
if you really want to do so. We zijn allen net ietwat anders
dan 'de anderen' & tegelijk ook 'allemaal hetzelfde'. 't Blijft dus 'n teer punt
over het algemeen diep binnenin onze 'ziel':
de overeenkomsten zijn hopelijk [ongeveer]
net zo groot als onze verschillen:
we herkennen zo onszelf
in elkaar, 'de ander',
'de vijand', 'de geliefde'
& in wat we ook wel 'g d' [e.d.] plachten te noemen.
Noemen alleen is zinloos [niet voor allen?], maar 't gaat er
inderdaad om dat 'hij/zij/het' blijft gebeuren
tussen alle levensvormen die ooit
'uit elkaar' zijn ontstaan &
naar elk ander terug blijven verlangen
op de meest uiteenlopende manieren & wijzen.
Het leeft ondanks en dankzij alles, blijft ons nabij
voor, tijdens & zelf
na ons leven?

Zo
lijkt het
mij nu
...
engel
09 apr 2010 - bewerkt op 09 apr 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende