sh'74 @Germania liet Schleicher Papen vallen & hij

WEES ZICHZELF AAN ALS RIJKSKANSELIER! En Von Papen, op revanche belust & altijd tot een alles-of-niets-spel bereid & belust, ging 'n bondgenootschap aan met Shitler & haalden Hindenburg over om Schleicher te laten vakken & AH Dolfiezalfie tot Reichskanzler te be-noemen! Hij was altijd al bereid geweest om AH als juniorpartner (in zekere zin weer als 'tamboer' te aanvaarden; nú was hij van zijn kant ook bereid om de juniorpartner van rijkskanselier Hitler te spelen; hij hoopte hem nog met zijn adellijk conservatieve kabinet te kunnen 'intomen'? Waar niets van terecht kwam! Hóe AH zijn juniorpartner in de daaropvolgende maanden èn 't daaropvolgende jaar definitief buiten spel wist te zetten, tòt het moment dat hij àlle macht in zíjn hand verenigde ná het overlijden van Hindenburg in Au-gustus 1934, is dusdanig algemeen bekend dat het niet weer in alle bijzonderheden náverteld hoeft te worden?! Wat echter wel vast-gelegd dient te worden, omdat het beslist níet algemeen bekend is - en velen zelfs verrassend i/d oren klinken zal - is 't volgende: de enige binnenlandse politieke tegenstanders of concurrenten met wie AH i/d jaren 1930-'34 serieus had af te rekenen & soms zelfs ook strijden moest, warende conservatieven! De liberalen, centrumpartijen & sociaaldemocraten hebben hem geen moeilijkheden opgele-verd, net zomin als de communisten. En dit veranderde ook niet i/d jaren van zijn onbeperkte macht ná 1934.

Als ze al aan hun overtuigingen trouw bleven, dan stelden veel liberalen, centrumlieden & sociaaldemocraten zich onschadelijk op voor AH door zich al bijna geheel in zichzelf terug te trekken (de zg. 'innere Emigration' of door in ballingschap te gaan. 't Zuiver symbolisch verzet & de eendrachtigheid v/d ondergrondse communistische cellen, die altijd weer opgerold & opnieuw gevormd werden, & die in hun doodsverachtende uitzichtloosheid beslist wel respect afdwingen, waren voor AH slechts 'n politieprobleem. Maar de conservatieven, met hun goed verschanste posities in leger, diplomatie & bestuur, bleven altijd 'n ècht politiek probleem voor hem; ze waren onmisbaar voor de dagelijkse gang van zaken, als hàlve bondgenoten, maar ze waren tegelijk halve - & soms zelfs èchte - tegenstanders: Papen & Schleicher roerden zich nog éénmaal tijdens de crisis van zomer '34 (Schleicher betaalde daarvoor met z'n leven & Papen werd naar de politieke buitenposten afgeschoven); conservatieve generaals v/d Wehrmacht smeedden in '38 & '39 coupplannen; conservatieve politici zoals Goerderler & Popitz zwoeren tijdens de oorlogsjaren samen met de meest uiteenlopende partners uit het leger, staat & bedrijfsleven; & in 1944 was er dan uiteindelijk zelfs ook nog 'n soort grote coalitie van conservatieve tegenstanders die AH úit de politiek & 't leger ontstaan, die haar toppunt bereikte i/d aanslag van 20 juli! 'n Geestelijkpolitieke agitpropstrijd van haast OT & NOT proporties!!