Schijt aan?

Vanmorgen stapte ik met het idee van moed hebben de deur uit met Fleur aangelijnd naast me. Henny vergezelde ons ook omdat het tot nu toe, vanaf de dag dat Fleur is gesteriliseerd, nog niet is gelukt om in mijn eentje genoeg vertrouwen uit te stralen naar haar dat ze probleemloos met me mee wil lopen. Deze keer hield ik Fleur aan de lijn. Het voelde aardig als vanouds (van voor haar sterilisatie dus ) en de me ingebeelde moed begon om te slaan in bijna een vorm van overmoedigheid. Ik zei nog opgetogen tegen Henny: 'Dit gaat goeoeoed!'. In gedachten zag ik me al lange wandelingen lopen door prachtige natuurgebieden met Fleur aan mijn zijde. Tot het moment dat ik drie labradoedels met twee baasjes ons tegemoet zag komen. Misschien moet ik in het vervolg op dit precieze moment mezelf NIET laten intimideren. Want Fleur voelt zoiets dus feilloos aan. Ik leidde Fleur mee naar de afslag waar we deze situatie hadden kunnen ontlopen, maar tevergeefs want de twee baasjes namen afscheid en een ervan liep met haar labradoedel onze kant op. Zij liet de lijn vieren dus ik verwachtte eigenlijk geen problemen. Ik liep door met Fleur, die eigenlijk altijd erg onderdanig is naar andere honden en verre van agressief, maar zij werd op een haar na aangevallen door de ogenschijnlijk snoezige, donzige viervoeter. Dit was foute boel. Dat voelde ik en ongetwijfeld daardoor Fleur ook. Ik weet dat ik zelfvertrouwen zou moeten uitstralen naar Fleur, maar echt ik kon het enkel maar veinzen. Iets wat dus niet werkt bij Fleur. Ze stond ineens stil en begon met haar houdini-gedrag, proberen te ontsnappen uit haar tuig met alles wat ze in zich heeft en vol in de achteruit. Hier beging ik achteraf gezien de zoveelste fout. Want ik begon te twijfelen, doorlopen of terugkeren. Iets wat Henny niet eens opmerkte, maar Fleur wel. Ik probeerde haar nog mee te leiden, maar gaf het op toen ik zag dat ze uit haar tuig begon te raken. We zijn naar huis gegaan. Fleur had een paniekaanval, maar waar begon deze? Ik vermoed bij mij.

Deze avond sprak ik mijn moeder via Teams. Dit doen we wekelijks een uurtje. Zo overbruggen we de aanzienlijke afstand via de moderne techniek. Op een gegeven moment moest ik me even uiten zoals ik dat al mijn leven lang mag doen bij mijn moeder, op een ongedwongen en open manier. Ik vertelde haar over de wandeling met Fleur en Henny. Mijn moeder merkte terecht op dat ik mezelf volledig de schuld geef hiervan, terwijl er volgens haar geen sprake was van wie of wat hier de schuld aan had. Ik maakte het ook onnodig groot zei mam. Want ik haalde er niet alleen eerdere mislukkingen met Fleur bij, maar ook trok ik in twijfel of ikzelf ook maar enigszins deugde. Ik voerde dit gesprek niet met koptelefoon op. Henny zat op de bank naast mijn 'kantoorgedeelte' en kon dus mee luisteren. Dat was ook mijn bedoeling. Want Henny is iemand die niet kan veinzen. Zijn gezicht en ogen spraken boekdelen terwijl ik mijn beklag deed bij mijn moeder, die zelf ook niet echt een makkelijke dag achter de rug had. Op een gegeven moment besefte ik het zelf ook. Ik was me enorm aan het aanstellen om maar eens een rotwoord te gebruiken. Maar in dit geval, het was ook echt zo. Henny kon zijn lachen niet inhouden, mijn moeder ook niet. En ja, de helende werking van Henny's lachtherapie begon zijn werk al te doen. Aan het einde van het gesprek lachen we alle drie dubbel.

De sfeer zit er nog steeds in.

Maar zoals er vandaag ook al tegen me gezegd was 'Je moet het niet zo serieus nemen', het leven is een serieuze zaak maar ik hoef echt niet alles wat er gebeurt en elk woord dat ik hoor of lees zo bloedserieus te nemen. Ik merk dat ik op andere gebieden dit al wel in de praktijk kan brengen, want een terugbetalingsvordering van de uitkeringsinstantie UWV, die me gisteren rauw op mijn dak viel, daar heb ik echt volledig het schijt aan.

Good night