Schijn

Ik kan wel tegen iedereen zeggen dat het goed met me gaat of ging, maar dan lieg ik gewoon tegen ze.

Ik ben depressief geweest. Het is anders dan dat ik zou verwachten. Ik dacht dat het alleen maar het gevoel zou zijn van dat je dood wil. In sommige gevallen komt dat voor, waaronder ook bij die van mij, maar dat is niet het enige.

Ik huilde, dagenlang achter elkaar op mijn kamer zonder dat iemand het wist. Dat voor 2 maanden achter elkaar tot mijn tranen opraakten. Ik werd er immuun voor leek het wel. Het gevoel dat ik de hele dag heb, het gevoel van levenloosheid, het gevoel van een wandelend lijk. Je moet jezelf meesleuren iedere dag waar je naartoe moet, niet eens meer nadenken erover, als een robot handelen. In mijn gedachten kunnen er 2 dingen afspelen. Of ik denk aan helemaal niets en kijk dood voor me uit, of ik pieker teveel waardoor ik me nog slechter ga voelen.

Het gevoel hebben dat je niets kan, nergens goed voor bent. Het gevoel dat mensen zeggen dat ze om je geven, maar stiekem toch denken dat ze het waarschijnlijk helemaal niet menen. Het denken over hoe het zou zijn als ik dood was, hoe iedereen zou reageren. Zouden ze rouwen en om mij huilen, of zouden ze hun schouders ophalen en gewoon verdergaan?

Het gevoel hebben dat je nergens zin in hebt omdat het ook echt zo is. Dat je jezelf aan moet sporen om dingen te doen en geen lol meer kunt halen uit de dingen die je eerst deed. Je haat jezelf voor hoe je bent en wilt veranderen maar dat het niet lukt. Het gaat gewoon niet.

Tot het moment komt en je het potloodslijpermesje pakt en die langs je polsen laat gaan. Ik dacht er amper bij na. Als een soort impuls. Ik moest gestraft worden voor mijn slechte daden en aangezien ik ook door mezelf gestraft moet worden, moet het maar op deze manier, plus dat dit de enige manier is waarbij ik voel dat ik leef. Het gevoel dat ik ook op een andere manier pijn kan lijden dan alleen in mijn hersens. Het zien van wat er eigenlijk in mijn hoofd omgaat maar dat op je lichaam te zien. Het voelt eerlijk gezegd zelfs goed, die pijn. Dat ik controle krijg over de pijn die ik mijzelf aanricht.

Maar een komt een moment waarbij er andere mensen aanwezig zijn en die mogen er niets van weten, maar je lichaam verraad je daad. Je moet het afschermen. Draag lange mouwen en draai je armen naar binnen toe voordat iemand het ziet. Dan pas voel je de schaamte, dat je dit bij jezelf doet terwijl iedereen gewoon normaal verder gaat met zijn leven en zichzelf niet pijn doet. Maar een komt een moment waar je een steek laat vallen. Iemand merkt het op en vraagt wat het is. Je probeert het weg te stoppen en doen alsof het niets ernstigs is, alsof je je open gehaald heb in de bosjes met doorns, of een kat die je gekrabd heeft, maar er zijn andere mensen die beter weten, hoe het ook komt dat de krassen ook echt symmetrisch zijn, allemaal naast elkaar met evenveel ruimte ertussen, en allemaal even groot. Probeer het dan maar aan ze uit te leggen.

Soms heb ik nog wel eens een dip maar het voelt alsof ik elk moment weer terug kan komen in de depressie. Dat ik mezelf dan pijn ga doen, moet ik maar zien te mijden, vooral omdat mijn ouders erachter zijn gekomen. Ik weet hoeveel verdriet het ze deed toen ze erachter kwamen en mijn gevoel van schaamte. Ze geloven nog steeds niet dat ik depressief was, maar dat het kwam doordat ik mij zo ging gedragen als mijn vriendin, die ook depressief was/is. Ik wist eigenlijk amper iets van haar maar ik wist dat mijn ouders geen gelijk hadden maar niets zou ze helpen te overtuigen.

Ik schaam me kapot voor mezelf. voor wat ik mezelf aan heb gedaan of aandoe en hoe ik mij voel. Een depressie is echt serieus en ik haat het. Maar ik kan er niets aan doen. Het doet pijn. Niet de gedachten van wat er zich in het verleden heeft afgespeeld, maar ook van wat er in de toekomst opnieuw zou kunnen afspelen, en sommige kenmerken van depressie die ik nog steeds heb. Maar ik moet blijven lachen, doen alsof er niets aan de hand is. Zou houd je iedereen gelukkig, maar niet altijd jezelf. Maar wat is daar nou weer aan te doen?