gevoel van schaamte voor mezelf

Er zit zo'n verschil tussen tussen hem en ik. Het kan niets worden, er zit een te grote blokkade in de weg. Ik weet dat het niets wordt en dat wil ik niet als ik er realistisch over nadenk, maar als ik weer een droom over hem gehad hebt veranderd dat helemaal.
Het gevoel van verlangen maar terughoudendheid en dat je dat allemaal probeert te verbergen, voor iedereen. Niemand mag het opvallen. Het is te gênant. Het is misschien al erg genoeg dat hij het zelf weet. Of misschien niet erg maar juist fijn, dat ik die aandacht van hem krijg op deze rare manier die ik zelf niet eens begrijp.
Ik kan mijn gevoel met niemand delen, ik schaam me te erg en niemand zal me begrijpen. Natuurlijk niet, als je op die man valt.. En ja het is een man, geen jongen. Hij is getrouwd en heeft kinderen, weliswaar volwassen. Wie ben ik? Een meisje van 16, een leerlinge van hem. Op het moment dat ik het opbiechtte aan hem was ik 14. Ik kon niet anders dan het aan hem vertellen. Ik moest het kwijt of het zou eindigen in mijn ellenlange zwarte gat, de donkere vicieuze cirkel waarin ik mij bevond.

Dus nu ben ik hier beland. Niet wetend of dit beter is dan wanneer ik het niet aan hem verteld zou hebben.
De ontmoetingen met onze ogen zijn het ergste. Het zenuwachtige gevoel, maar zijn magnetische ogen die de jouwe lijken op te zuigen. Hij wend zijn blik niet af. Ik ook niet, niet wetend waarom. Zo stond ik daar een keer, serieus 10 seconden lang met zijn blik in de mijne geklemd waar iedereen bij was. Het viel zelfs een vriendin van me op.

Maar dit is nog het mooiste deel. Het ergste komt daarna. Het verlangen naar hem dat versterkt wordt door alleen maar zijn blik die de mijne opvangt. Wanneer ik thuis ben begint de hel pas. Ik voel me vreselijk. Tranen stromen over mijn wangen. Waarom ben ik zo stom om deze gevoelens voor hem te hebben? Ik spoor niet, echt niet.
Soms na zo'n ontmoeting met hem voel ik me pas vreselijk met alle gedachten die door me heen gaan dat ik het niet eens meer terug kan houden. Het moet eruit, maar niemand mag het zien. Dan ga ik naar het toilet, lekker huilen als een baby, een zwakkeling. Niemand die dit weet.

Poging nummer zoveel om hem te vergeten. Plan F, negeren en ontlopen. Niet meer langs zijn lokaal lopen of niet naar hem te kijken als ik hem tegenkom. Niet in zijn lokaal kijken als ik langsloop in de hoop hem te vergeven, maar alles heeft maar een tijdelijk effect. Als ik de volgende nacht een droom over hem hebt of hem maar één keer zie, begint alles weer van voor af aan.
Ik kan het niet meer aan. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben gewoon radeloos. Niemand mag het verder weten, ze zullen het niet begrijpen, vooral omdat ik het zelf niet eens begrijp.