Relatieadvies/reacties van buitenaf nodig a.u.b.

Het is een lange tijd geleden dat ik hier iets op mijn accounts op myDiary geschreven heb. Dit is het laatste account dat ik gebruikt heb. Op dit moment zit ik in een situatie waarbij ik klem zit tussen mijn gedachten en mijn gevoel. Ik vraag daarom jou, als lezer en buitenstaander, om advies of een andere reactie. Hiermee wil ik kijken of peilen wat een gemiddeld persoon in deze situatie zou doen. Ook al weet ik dat het uiteindelijk er op aan komt van wat jij zelf wilt, doordat ik zelf even niet goed weet hoe of wat, hoop ik duidelijkheid te vinden. Ik ben benieuwd of jouw objectiviteit mij een ander inzicht gaat geven dan wel het inzicht dat ik zelf heb juist versterkt.

Ik hoop dat je de moeite wilt nemen om dit te lezen. Alvast vanuit de grond van mijn hart bedankt..



Achtergrondinformatie

Aanstaande maart hebben mijn vriendin en ik drie jaar met elkaar. We leerden elkaar kennen via Tinder, dat toen nog maar een aantal maanden bestond, en vanaf de eerste date was het al duidelijk dat we elkaar echt leuk vonden. Zij stelde nadat we ergens waren gaan zitten meteen een voorwaarde: "Weet dat als je met mij in een relatie stapt, je ook aan kinderen begint.". Ik moest hier keihard om lachen en deed het rustig af met "Laten we eerst eens kijken hoe deze date verloopt, goed?". In de weken na de eerste date was het ook al snel duidelijk dat we een relatie met elkaar aan wilden gaan, ook al werd dit niet zozeer door één van ons uitgesproken. Als het goed voelt en je merkt dat het wederzijds is, dan zijn er vaak maar weinig woorden nodig denk ik dan maar..

Onze relatie kent in deze jaren hoogte- en dieptepunten, zoals elke normale relatie dat heeft. In het begin had dat te maken met culturele verschillen: zij heeft een Balkan achtergrond en ik grotendeels Nederlands, met een vleugje Italiaans. Dus genoeg temperament aanwezig, ook al heb ik ook duidelijk mijn nuchtere Nederlandse kant. Het heeft haar rustiger gemaakt in de afgelopen jaren verteld ze mij altijd. Later door verschillende karakters: zij kan erg enthousiast en impulsief zijn, ik denk wat langer over dingen na, weeg wat meer af, ben kritischer. Gelukkig hebben we ook vele overeenkomsten met onze karakters en vinden we veel van hetzelfde leuk.

Naast dit alles, kende onze relatie ook andere dieptepunten of tegenvallers (het is maar net hoe je het wilt zien denk ik). Een aantal maanden na het begin van onze relatie kwamen we erachter dat onze seksuele kant van de relatie niet optimaal was. Zij bleek last te hebben van symptomen waardoor seks hebben voor haar en uiteindelijk mij pijnlijk was. Voor haar was dit een enorme persoonlijke domper. Ze vertelde mij dat ze in een eerdere relatie hier ook al eens last van had en hiervoor al meerdere malen naar doktoren en ziekenhuizen was geweest om te achterhalen wat er precies mis was en met name hoe te verhelpen. Een oplossing werd er echter niet gevonden, tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Ik heb verschillende keren gepraat met haar hierover en haar steeds op het hart gedrukt dat het voor mij niet iets is waardoor ik haar zou verlaten. Liefde is voor mij niet alleen maar seks, maar meer. Natuurlijk vind ik het wel een belangrijk onderdeel van een relatie, maar het is niet alles doorslaggevend. Laat ik het er op houden dat dit onderdeel in onze relatie dus op een erg laag pitje staat.

Vorig jaar kwam daar een nieuwe tegenvaller bij. Ik was al een tijd bezig met het zoeken naar een stage om te kunnen afstuderen. Dat wilde maar niet lukken en dus besloten mijn vriendin en ik spontaan een week naar Rome te gaan. Hiermee hadden we meteen een goede reden voor ons beide om wat te relaxen, aangezien zij in de week voor Rome net klaar was met haar stage en ik gedemotiveerd raakte om te solliciteren. In Rome ging het helaas mis. Alle spanning kwam er bij haar uit en na het eerste ontbijt terug te zijn gekomen op de hotelkamer, brak ze volledig: paniekaanvallen. De gehele eerste dag hebben we op de hotelkamer doorgebracht en heb ik via het hotel een dokter laten komen die haar kon helpen. Hij schreef haar medicatie voor om de week door te komen en drukte haar op het hart dat zij bij terugkomst in Nederland direct naar een psycholoog/psychiater moest om een behandeling aan te gaan. Ik ben mij wild geschrokken die dag en had nog nooit zoiets eerder meegemaakt. Ik kwam er later achter via mijn vriendin dat psychologische aandoeningen voorkomen in haar moeders kant van de familie en zij dus ook aanleg heeft voor bepaalde aandoeningen.

Overigens hebben we de rest van de week een redelijk gespannen week gehad, maar heb ik haar er doorheen weten te slepen. Ze had zo uitgekeken om Rome een keer te bezoeken, dat ik geprobeerd heb om haar toch nog wat te laten genieten van onze korte vakantie. Achteraf kijkt ze er gelukkig wel positief op terug, we hadden onder andere fantastisch weer (20-25 graden met zon de gehele week en dat voor de eerste week van november). Nadat we terug zijn gekomen is zij vrijwel direct in behandeling gegaan en dat heeft geduurd tot afgelopen zomer. De gehele periode ertussen was ook voor mij een zware periode. Hoe ga je om met een partner die paniekaanvallen en angsten heeft? Zeker in het begin was het erg lastig, omdat de paniekaanvallen zo'n 10 tot 15 keer per dag aanwezig waren en bijvoorbeeld eten voor haar een probleem was geworden uit een angst om te moeten overgeven. Ook sloot ze zich volledig op in huis. Langzaam maar zeker met hulp van de therapie, haar moeder en mijzelf werd zij steeds meer de oude. In eerste instantie ging ik instinctief te werk en heb ik alles van mijzelf aan de kant geschoven om haar te helpen van die paniekaanvallen en angsten af te komen. Je wilt niks liever dan dat je partner zich kiplekker voelt en dat alles goed met diegene gaat. In tweede instantie durf ik sinds de zomer wel te zeggen dat ik mijzelf weggecijferd heb. Maar het was het voor mij waard, omdat ik gezorgd heb voor iemand waar ik zielsveel van houd.

Naast deze tegenvallers hebben we gelukkig ook meevallers gekend. Zo hebben we een gezamenlijke droom uit laten komen door New York te bezoeken en heeft mijn vriendin inmiddels haar studie afgerond. Ik zit nog een paar maanden totdat ik ook mijn studie afgerond heb, dus deze tel ik alvast mee.



Situatie

Elke zomer verblijven we één a twee weken op de Balkan in verband met haar familie. Een groot deel van haar familie ziet zij alleen tijdens deze vakantie. Ik heb er geen probleem mee om elke zomer een aantal weken daar te besteden, omdat het heerlijke vakantielanden zijn en ook haar familie ontzettend gastvrij en lief zijn naar mij toe. Afgelopen zomer waren we wat afstandelijker naar elkaar toe. Tot die conclusie kwamen we begin september. Zij verbleef een weekend bij mij thuis, althans dat was de planning. Halverwege het weekend had ze vlak voor het naar bed gaan ineens moeite om naar bed te gaan. Ik merkte dat haar wat dwars zat, maar maakte mij gewoon klaar voor bed. Op het moment dat ik er in wilde stappen vroeg ze of ik naar de huiskamer kon komen. Ik had dus goed aangevoeld dat er iets aan de hand was. Eenmaal in de huiskamer zag ik de betraande blik in haar ogen. Na een paar pogingen van haar om het gesprek te starten, kwam het eruit: "Ik weet niet zo goed meer of ik je zie als partner of als goede vriend." Het sloeg in als een bom. Ik erkende dat we afstandelijker naar elkaar toe waren geworden. Vanuit mijzelf kon ik redeneren dat ik wat afstandelijker was, omdat ik nog niet goed wist of zij zich nou helemaal beter voelde of niet. Ik wilde haar niet iets opdringen, terwijl ze zo met haarzelf in de knoop zat. Vandaar dat ik mij eerder ook zo weggecijferd heb, om haar door die periode te kunnen helpen.

We hebben uren gepraat en samen veel gehuild. Vooral ik heb veel gehuild, omdat zij dreigde om onze relatie te beëindigen. Al gauw was het half 2 's nachts. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ze door onze afstandelijkheid begon te twijfelen aan wat we voor elkaar voelden. Daarnaast speelde het ook mee dat zij iemand tijdens het uitgaan tijdens de vakantie had gezien (ik was toen weer terug naar Nederland gegaan omdat ik begon met mijn afstudeerstage), die iets bij haar losmaakte. Iets wat ze in onze relatie al een tijd niet meer gevoeld had. Zoals ze zelf die nacht toen uitlegde: "Ik voelde mij gewild en ik voel dat niet als ik bijvoorbeeld jou naar mij zie kijken.". Ze had ondertussen haar broertje gebeld met de vraag of hij haar op kon halen en begon de spullen die ze mee had genomen in te pakken. Zwijgend hielp ik haar bij het inpakken en ik voelde mij met de seconde ellendiger worden. Ik begreep het aan de ene kant wel, maar waarom dan meteen zo drastisch en overhaast weggaan midden in de nacht? Haar broertje was samen met hun moeder gekomen. Omdat mijn vriendin met de auto was gekomen, was er een tweede persoon nodig om deze mee te nemen. Ik had haar eerder gezegd dat ik niet wilde dat ze zelf nog ging rijden nu dit gesprek ons zo overstuur had gemaakt.

De volgende dag hadden we nauwelijks contact en als het er wel was, dan was het kort en krachtig. "Hoe voel je je?", "Kut" was dan mijn antwoord. 's Avonds had ze een goede vriendin van haar bezocht en naderhand liet ze mij via Whatsapp weten dat ik mij geen zorgen moest maken. We zouden er samen wel uitkomen. Niks kon mij meer blijer maken die avond, maar in de loop van de week merkte ik aan mijzelf dat ik er niet gerust op was. Twee dagen later hadden we bij haar thuis een pittig gesprek, waarin vooral ik allerlei verwijten naar mijn hoofd kreeg. Ik had het gevoel gekregen dat het vooral aan mij lag en dat ik van alles fout had gedaan. We maakten wat afspraken en we beloofden elkaar er voor te gaan om de relatie te versterken en daar te verbeteren wat we persoonlijk konden verbeteren. Langzaamaan leek het weer goed te gaan tussen ons. We gingen er meer op uit, we knuffelden meer met elkaar en hadden als vanouds weer gewoon veel lol.

Nu, zo vlak voor de kerst, zitten we weer in dezelfde situatie. Vorige week merkte ik over Whatsapp dat er wat aan de hand was en ik besloot haar te bellen. Er kwamen wat irritaties uit en het kwam er op neer dat zij vond dat ik mijzelf teveel terugtrok uit het leven en mij niet meer zo sociaal gedroeg. "Klopt, ik heb het druk met mijn afstuderen en ik merk dat ik de laatste maanden erg futloos ben. Daarom slik ik ook sinds een paar dagen die vitamine B pillen met verhoogde concentratie, om mij weer een beetje op te peppen zo tijdens de winter.". Ik heb dit weleens eerder gehad tijdens de winter en sindsdien slik ik deze vitamine extra. Ik denk dat het gewoon een gebrek aan zonlicht is en dat de dagen steeds korter en donkerder worden. Ik ben daar blijkbaar gevoelig voor. Het antwoord was blijkbaar niet genoeg voor haar en ze ging al gauw tekeer tegen mij. En toen kwam dat zinnetje ook weer naar voren: "Ik zie je meer als een goede vriend dan als een partner..". Bam, volgende klap. Ik viel stil en begon te huilen. Ik probeerde zo goed als ik kon het gesprek met haar aan te gaan en al gauw draaide ze om. Ze had alweer spijt van wat ze gezegd had en gaf toe dat het niet aan mij lag. Ze mist de intimiteit met mij, maar tegelijkertijd kunnen we dat maar beperkt hebben. Ik neem het haar niet kwalijk en probeer het op andere manieren in te vullen. Ik kook, regel uitjes, knuffel met haar en doe van alles om het haar naar haar zin te maken. Ik besef dat ik wederom mijzelf wat buitenspel zet, maar zo zit ik ook een beetje in elkaar..

Een paar dagen later heeft ze het ineens in haar bol, omdat ze door een vriend van de familie wordt gevraagd om mee te gaan naar Dubai. Hij wilt er even tussenuit (werkt en heeft ernaast nog twee bedrijven) en aangezien mijn vriendin na haar afgeronde studie niet aan de bak komt, is het voor haar een mooie mogelijkheid om Dubai eens te zien. Het is voor haar een plek die ze al jaren wilt zien. De persoon die haar gevraagd heeft ken ik zelf ook, via mijn vriendin en haar familie. Hij heeft vorig jaar een tijdelijk baantje voor mij geregeld. Mijn vriendin vraagt of ik er problemen mee heb als zij een dag of vijf naar Dubai gaat. Ik vertel haar dat ik daar in principe geen problemen mee heb, maar het aan de ene kant toch wel een beetje apart vind dat ze dan met een andere man gaat. "En gezien de situatie waarin wij zitten vind ik het ook niet echt ideaal..", zeg ik. Maar omdat ik haar niet wil tegenhouden en de beslissing aan haarzelf wil overlaten, vertel ik haar dat ik er in grote lijnen geen problemen mee heb.

Afgelopen zaterdag zijn we met zijn drieën naar het reisbureau gegaan en zij hebben de reis geboekt. Toen was het definitief. De dag erna zouden ze 's avonds naar Dubai vliegen en aankomende vrijdagmiddag komen ze terug. Het blijft gek voor me en ik worstel dus met verschillende gedachten en gevoelens. Ik vind het gek dat ze gegaan is met een andere man, aan de andere kant gun ik het haar dat ze een leuke reis maakt. Ik zit tenslotte nu vast, maar zij heeft nu nog de kans om er even tussenuit te gaan. Maarja, het is wel met een andere man, al weet ik dan ook weer dat zij zijn karakter qua partnerzijnde niks vind en verder niks van hem moet hebben. Hij heeft zo'n grote eisenlijst dat het niet gek is dat hij al jaren vrijgezel is. Ze kennen elkaar al sinds haar geboorte, hij is ruim 12 jaar ouder, ze zien elkaar als broer en zus. Weinig reden om aan te nemen dat er iets raars kan gebeuren. Toch..?

Ik merk nu aan haar praten en doen als ik haar spreek, dat er een vleug van spijt in zit. Ze gaf vlak voor vertrek ook aan dat ze er beter over na had moeten denken. Ik moest mij geen zorgen maken over onze relatie. "Het ligt aan mij, echt. Jij bent goed zoals je bent. Ik kan zelfs niet beter wensen. Het ligt echt aan mij, ok? Ik heb dit al eerder gehad met eerdere relaties, na een paar jaar, zo richting de drie jaar heb ik deze twijfels.". "Ik denk dat dat komt omdat je gevoel op een gegeven moment ook verandert, maar dat wil niet zeggen dat dan de rol van die persoon ook verandert. Het wordt gewoon serieuzer en je gaat samen meer naar de toekomst kijken. We hebben het niet voor niks al over trouwen en kinderen gehad over een aantal jaar..".

Ze merkt aan mij dat ik niet lekker in mijn vel zit en ook gewoon druk met mijn afstuderen bezig probeer te zijn. Ik voel mij nog steeds redelijk futloos en ik kan dit getwijfel van haar of ze wel of geen partner van mij is, er eigenlijk niet bij hebben. Maar aangezien ik haar wél als partner zie, maak ik mij er toch druk om. Ik vraag mij sterk af of dit stand gaat houden. Waar moet dit nou heen? Mijn verstand zegt dat ik meer voor mijzelf moet gaan kiezen nu en dat zij zelf moet uitzoeken wat ze nou wilt. Mijn gevoel zegt dat ik meer voor mijzelf moet gaan kiezen, maar ook voor mijn relatie moet vechten als ik haar echt wil behouden. Ik doe toch heel veel goed volgens haar, waarom dan al dit gedoe? Waarom mij er zo mee kwetsen? Het is niet alsof het mij zekerder maakt. Integendeel zelfs..



Ik vind het maar verwarrend en ik weet niet al te goed wat ik moet doen..






Nogmaals bedankt voor het lezen!