Burn out

Daar ben je dan. Op een punt in je jonge leven, waarin het einde al lijkt te zijn bereikt. Waarin de werkelijkheid je tegen is gevallen en de energie ontbreekt om er wat aan te doen. Zelfs het schrijven van een simpel stukje als dit, is een activiteit die van binnen veel weerstand op roept. Je hebt de rust genegeerd en nu ben je uitgeput. Je cynisme en je verminderde persoonlijke bekwaamheid zijn de laatste tijd alleen maar groter geworden. Het interesseert je niet meer. Niks meer. Stress en een hoge druk op je schouders. Alsof er elke dag een zwaarder stuk beton op kwam te liggen. Het verlies van goede collega's door de zoveelste landelijke reorganisatie en door overlijden, heeft er allemaal aan bijgedragen. Uitgeput. Van alles. Over een lange periode veel op je spreekwoordelijke bordje krijgen. Opeens sta je er. Moet je nog oppassen ook dat je niet overspannen of depressief raakt. Als je al die grens niet gepasseerd bent. Je hoort er vaak over. Helemaal de laatste jaren en zeker het laatste half jaar. Onderbelicht onderwerp.

Opgebrand.