27-01-2013

Zonder dat je het merkt vliegt de tijd voorbij. Niet alleen de tijd verandert, maar alles erin ook. Zo merk je de ene dag nog op dat je waarschijnlijk een burn out hebt, vervolgens sta je een paar dagen later al op non-actief bij je werkgever en word je verplicht thuis te zitten of in ieder geval niet bezig te zijn met werk. Dat laatste lukt slecht, omdat blijkbaar nog niet alle collega's weten dat ik even tijdelijk niet werkzaam ben. Het valt mij zelf ook zwaar merk ik en ik lijk het mijzelf enigszins zelf aan te rekenen of iets in die richting?

Afgelopen maandag, de dag dat ik op non-actief werd gesteld door m'n manager, ben ik 's avonds bij mijn ouders wezen eten. Niet een plek wat ik nou 'thuis' noem of waar ik mij erg prettig voel, maar dat is een heel ander verhaal. Je bent zo nu en dan denk ik wel verplicht om je neus regelmatig te laten zien en aangezien ik de enige van de kinderen ben die dat doet, lijkt de last daardoor ook steeds groter. Anyway, ik heb ze verteld dat ik die dag op non-actief ben gesteld op m'n werk en dat ik tijdelijk niet hoef te komen. Mogelijk en waarschijnlijk dat er nog hulp aan te pas komt vanuit mijn werkgever. Mijn moeder zei dat ze het wel al had zien aankomen. Het commentaar van de andere kant laat ik achterwege. Dat was, zoals altijd, negatief. Gezien de band die wij hebben is dat misschien ook niet zo onverwacht uit de hoek gekomen als dat ik aanvankelijk dacht. Zucht..

Gisteren heb ik mijzelf maar een iPad mini cadeau gedaan. Even wat positiefs en een leuk nieuw speeltje om mee vooruit te kunnen. Op dit moment type ik er ook mee en hij werkt echt grandioos, al zeg ik het zelf. Morgen wil ik hardlopen om frustratie en andere emoties eruit te gooien. Eventueel nog zwemmen om te relaxen en bij te komen. Ik zie wel wat de dag morgen brengt.