Q&A maar 't waren de regimes v/d 20ste eeuw, die


het leven & de gedachten van hun ontelbare onderdanen tot in de allerkleinste details à la Big Brothers & Their Little Sisters nijver probeerden te reguleren & ritualiseren, die misschien nog wel 't méést geobsedeerd waren door muziek & 'Underground'? Niet alleen vanwege de evetueel op-ruiende TEKSTEN, maar óók vanwege de KLANKEN zèlf!

WAAROM HEBBEN DICTATORS ZO'N MOEITE MET MUZIEK?

Misschien wel omdat zij graag willen dat (ALLE) mensen in de pas (hùn pas!) lopen (of zich anderszins voortbewegen)! En dat terwijl sommige muziek een ritme heeft waardoor mensen juist de onbedwingbare neiging krijgen om (zeer wild) door elkaar te gaan dansen 'op eigen wijs'!

Daarom hielden de oernazi's van ooit dus ook niet van swing? 't Viel overigens nog lang niet mee om mensen dáárvoor in de gevangenissen & strafkampen te gooien.

In 1936 speelde de Zwitserse jazzmuzikant Teddy Stauffer in Berlijn, toen de SS binnenviel bij zijn optreden, en hem wees op een plakkaat op de muur: dat het spelen van swingmuziek streng verbood!? Stauffer speelde de vermoorde onschuld, bood nederig zijn excuses aan & vroeg de SS'ers om hem uit te leggen wat 'swing' precies was, dan kon hij er in 't vervolg rekening mee houden.

Uiteindelijk dropen de SS'ers af, immers toen nog lang niet bij machte om zo'n definitie te geven?! (Meneer Dinges weet niet wat Swing is!) Zulke ervaringen zouden in de jaren daarna uitmondden in absurde nazimuziekvoorschriften, zoals 'maximaal 10% syncopen' of 'n wettelijk maximum aan de lengte van drumsolo's, behalve natuurlijk i/d marsmuziek! Eveneens in de jaren dertig van de vorige eeuw, ietwat verder naar 't Oosten, moesten ook Russische componisten zich toen steeds meer conformeren aan de muzikale dictatuur van de Sovjetcensuur!

Van de avant~gardecomponisten die in de jaren twintig daaraanvoorafgaand nog wèl ruimte hadden gekregen voor 'wilde' muzikale experimenten, werden nu brave sociaal-realistische deuntjes ter meerdere eer & glorie van het zogenaamde socialisme verwacht. Eigengereidheid was levensgevaarlijk, staatsgevaarlijk, vreselijk bedreigend, totaal asociaal onder 'fanatici'!

In 1936 bezocht Stalin hoogstpersoonlijk de opera 'Lady Macbeth' van Dmitri Sjostakovitsj. Dat de Grote Leider 't allemaal te avantgardistisch had gevonden bleek, toen 'r 2 dagen later 'n vlammende afkraakrecensie verscheen i/d PRAVDA:
'CHAOS IN PLAATS VAN MUZIEK'!

Er werd gefluis-terd dat Jozef Stalin himself de geperoxideerde auteur was. 'n Jaar later werd de componist zelfs kortstondig gearresteerd. Uiteindelijk ging hij in z'n Vijfde Symfonie - ondertitel: 'Antwoord van een Sowjetkunstenaar op terechte kritiek' - muzikaal door 't toenmalig stof, & wist hij zich 't vege lijf te redden. Maar veel van z'n collega's niet: Vsevolod Zaderatsky, Aleksander Mosolov, 't zijn namen die ons nu nog maar weinig zeggen, & dat is deels gekomen doordat hun carrières gesmoord werden in de kampen van de goelag, waar ze naartoe gestuurd werden: dictatoriaal extremisme!!
02 sep 2012 - bewerkt op 02 sep 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende