ontwaakt gij die slaapt en sta op uit de mydidroom

Gisteren
meer een kilo rode bessen geplukt
en nu zijn de grote bramen alweer volop aan het rijpen
en de oost-indische groeit tegen
de klippen op ...

Als we onszelf en elk ander
dus echt houvast willen bieden,
dan moeten we erop letten dat we min of meer weten
wat we eigenlijk aan het doen zijn:
let erop dat men je eerst hoort en ziet voordat we
naderbij komen!

ZO
vermijden we de abruptheid
van een [te] plotseling verschijnen
en de gevoelens die daarbij kunnen optreden?
Eerst dus nu maar even weer die vier tabletjes innemen voordat ik het helemaal ben vergeten!
Het is goed voor de mydimens om samen te zijn:
'de Ander' geeft perspectief aan
ons bestaan.

Zonder die Ander
zouden we allemaal helemaal 'nergens' zijn:
DIE
vader & moeder,
DAT
gezicht, geluid, gevoel,
die borsten, handen en voeten vol van aandacht,
voedsel en volkomen geruststellende
zorgzame bevredigende koesterende menselijke warme aanwezigheid
die ons maakten tot wat we zijn
en ook aan het worden zijn?

Voor zowel baby's,
peuters, kleuters, kleine kinderen en andere 'hulpbehoevenden',
die 's morgens nog veel aandacht en hulp nodig hebben bij het wassen,
aankleden en eten betekent dit alles 'n grote hoeveelheid abrupte bewegingen
en 'omstandigheden'!

Medicijnen,
licht, water, kleding en voedsel,
evenzoveel momenten van aandacht en vergetelheid?
Op zo'n moment kan wat agressief gedrag niets anders dan puur verzet zijn tegen
teveel aangename en onaangename gevoelens tegelijk,
in 'n situatie die we nog niet of niet meer
beheersen?

Ook Janosch
had minstens een paar minuten nodig
om uit zijn kattenslaap[je] te 'ontwaken':
eerst eens even flink gapen en uit{st}ekken, en bijkomen
uit de nog 'na-smeulende & uitdovende'
dromen ...

Misschien heb je zo
ook een zeer jonge of hoogbejaarde huisgenoot
wel eens horen huilen, schreeuwen en gillen wanneer 'de verzorgende' hen 's morgens
probeerden te wassen en aan te kleden?

Ik had er niet altijd evenveel 'zin in'
en ik vergat het ook wel eens wanneer ik een nieuwe of oude 'wereldburger'
naar een andere kamer bracht, maar meestal stelde ik hen gerust met
tedere woordjes of een koesterende hand op hun schouder
en zei dan zo vaak mogelijk dat ik bij hen was
en voor hem/haar zorgde:
ons lichaam [en ons brein] hebben die geruststelling nodig
~ de dialoog begint na de droom andere mydidimensies aan te nemen en we hebben tijd nodig
om ons op elkaar in te stellen en ons weer voor te stellen
aan wat voorbij is en op wat komt ~
indrukken die misschien [nog] geen [of niet meer] afdrukken nalaten,
maar die wel bepalend waren, zijn en blijven voor onze kortstondige aanwezigheid
bij elkaar!

Je beweegt je
in de ruimte aanvankelijk
[en later weer aan 'het einde'] zonder te weten waarheen
en waar vandaan?

Dat is voortdurend weer even 'schrikken' geblazen,
aanpassen, instillen en afstellen op onszelf en op elk ander.
En niet alleen maar onverwachte schrik, angst of abrupte bewegingen activeren
en reactiveren dit 'hechtings/gehechtheids~
gedrag.

Ook in andere vreemde situaties
kan nabijheid~zoekend gedrag telkens weer optreden
[of we ons daar nu van bewust zijn of niet]!

Denk maar eens aan 'de dagelijkse wekker'
of aan de vakantie [zonder wekker]:
als je voor het eerst in een vreemde stad of een ander land
aankomt!

Je voelt je dan
in de regel iets minder prettig en 'gerust'
dan na een paar dagen
of weken ...

Meestal
gaat dat onprettige gevoel
wel weer over naarmate de omgeving en de omstandigheden
wat bekender worden.

Een pasgeborene,
opgroeiende of [aan het andere uiterste] 'dementerende' of anders-zins nog [weer] 'onaangepaste'
of [chronisch] zieke mens die 'voor het eerst' in een vreemde nieuwe omgeving,
stad of land is [NA 'dromenland'] en nog geen
[of niet meer] afdrukken van indrukken heeft
[of meer maakt],
zal zich in principe onprettig en onrustig blijven voelen,
totdat we ons weer hebben 'gehecht' en
'genesteld' in iets wat warm[er]
en bekend[er] is.

Tijdreizigers
hebben 'aanpassingsmoeilijkheden' ook al
blijven op 'dezelfde plaats':
innerlijk zijn we altijd op reis door tijd en ruimte
zelfs al blijven we ons hele leven
'waar we altijd al waren'?

Hoe dan ook: het
BLIJFT
een ontdekkingsreis met plaatsbepalingen [zo nu en dan!],
al of geen 'herinnering', herinstelling en 'bewustwordingsvarianten'
tussen ontstaan en weer vergaan.

Tijd nu
om wat te eten en te drinken [voordat ik het weer vergeet!].
Daarna 'zien we dan wel weer verder' wat zich voordoet aan verplichtingen
en 'vrije keuzemogelijkheden'?