Naakt: honest to g d tussen zweren en zweven e.d.?

Ik zou niet weten
wat we zonder religie & filosofie nog zouden moeten beginnen!
Roven & hebben?

Waarom hebben we een ziel en wat is het precies?
Ook myDi bestaat uit pogingen om de mythes rond het
zielsbegrip te ontrafelen! Catch as catch can: what goes around comes around. Leven is spiegelen & weer-spiegelen. De ziel geeft haar geheimen niet zomaar prijs: je moet er wel iets voor doen. Niets ontstaat zo-maar voor niets, uit niets & tot niets. We spiegelen ons aan onszelf & elk ander
met diverse resultaten
...

Wat raak je
[aan] als je iemand op z'n ziel trapt?
Wat toon je als je met je ziel bloot moet
& naakt gaat?

Wat zien we
als we zeggen dat onze ogen spiegels van de ziel zijn? Waaraan heb ik pijn als iets mij door
de ziel snijdt? Als vissers van mensen breken we 'n lans voor dat ouderwetse begrip "ziel". Sprekend van
en over 'ons verhaal' & 'de ziel' stellen we niet voor 't zielsbegrip weer te introduceren in de psychologie &
aanverwante disciplines, maar wel voor een dusdanige respectvolle herbezinning op het leven, dat de ziel op den duur in ons zelfbesef weer haar aloude zeggingskracht terugwint.
Wat zei de ziel ons vroeger ooit?

In de filosofie stond zij te boek
als oorsprong van het leven. Hoe kan vanuit een zaadje
leven ontstaan?

't Raadselachtige
dat dit mogelijk maakt noemden de Griekse filosofen Plato & Aristoteles
psuche,
ziel. De woordvelden van 'leven' & 'ziel'
dekken elkaar ook vandaag de mydidag nog altijd verregaand:
levend is synoniem met bezield, levenloos met ontzield of zielloos. Plato zag ons leven als een reis van
de ziel, een reis ter loutering. [Denk ook maar aan 'Elckerlyc in Alledagsland' & de 'Pelgrimsreis naar de
Eeuwigheid', 'On the Road', Steppenwolf, Born to be wild, The Pusher, Demian, Siddharta, Das Glassper-lenspiel, Khalil Gibran, Andre Gide, Hermann Hesse, Frederik van Eeden, Arthur van Schendel
etcetera!?]

Ik ken zelf
voor het leven, eerlijk gezegd, geen treffender beeld. In zijn dialoog "Phaedrus" beschrijft hij die reis.
Hij vergelijkt de ziel daarin met een gevleugeld span paarden & z'n menner. 't Ene paard is geneigd om de ziel omhoog, 't andere is geneigd haar omlaag te trekken. De menner dient beide in evenwicht te houden, teneinde op te kunnen klimmen naar 't bovenhemelse oord van de veronderstelde oor-sprong, 't "Domein v/h Goede". Het woordje ziel staat bij Plato dus niet alleen maar
voor het raadsel van de oorsprong, maar ook voor dat
van de 'bestemming v/d ziel' [of hoe je 't ook maar
belieft te noemen].

We spreken steeds
van [& in] raadsels, 't labyrinth van de ziel, de doolhof van het bestaan: blijft die ziel
voor ons ook altijd een raadsel, een onoplosbare puzzle & 'n vat vol tegenstrijdigheden? Ja, de ziel in het
Europese denken is gestorven aan de illusie van haar kenbaarheid. Of iets eenvoudiger gezegd: 'de ziel' is ten gronde gegaan doordat we meenden haar te kunnen doorgronden. Plato kende nog een spirituele
terughoudendheid: niet voor niets bedenkt hij [& wie niet met hem op enkele hoogmoedige of bijgelovige wetenschappers na?] een mythisch beeld voor de ziel!? Maar wel bestaat dat al uit een optelsom van die
twee paarden & een menner. In die geest van onderscheiding werkt zijn leerling Aristoteles verder en hij
definieert de ziel als het vormgevende beginsel van het lichaam. De ziel is als het ware de ambachtsman
die de stof van het lichaam vormgeeft ['deel van g d']! Maar ze doet dit in een verscheidenheid aan ver-mogens, die we herkennen in hun organische verbinding met ons lichaam: het 'voedingsvermogen', ons
waarnemingsvermogen enzovoort? De ziel als het vormgevende beginsel zit voor Aristoteles dus in deze vermogens, die je aan ons organisme kunt bestuderen? Hierin zien we inderdaad de bron van het huidige
naturalisme, dat geen behoefte meer heeft aan de hypothese van een ziel! Datgene wat mij blijft bijeen-houden is niet mijn ziel, maar mijn organisme. Zelfs het voor ons hoogste zielsvermogen, het denken zijn
we vandaag de mydidag geniegd te vereenzelvigen met 't orgaan van de hersenen, dat in neurobiologisch
& cognitief psychologisch onderzoek z'n geheimen prijsgeeft? Zoals G d bij elke ontdekking van 'n volgend
sterrenstelsel verder achter de horizon verdween, zo is de ziel door alle fysiologische ontdekkingen uit het
lichaam verdreven naar het scheen? Zo zou je dat [ook] kunnen zeggen. Voor voeling met het raadsel van
de ziel volstaat niet meer de vraag naar de bron van het leven, zoals dit bij de Grieken [en de Joden] nog
het geval was. Daar staat de moderne wetenschap met haar successen tussen. Maar opmerkelijk genoeg hebben die successen het woordje 'ziel' niet uit onze omgangstaal weten te verdrijven. Deels wel natuurlijk
als je ziet dat we vroeger spraken over 'zielsaandoeningen'
& 't tegenwoordig hebben over
onze emoties.

Maar anders is het
met een uitdrukking als:
'NU HEB JE ME OP M'N ZIEL GETRAPT!'
Daar
hebben we geen volwaardig equivalent voor?
Wat concluderen we daaruit? Dat onze omgangstaal 't woord
'ziel' simpelweg bewaart omdat we
niet meer zonder kunnen!

Waar kunnen we dan eigenlijk niet zonder?

WE KUNNEN TEGENWOORDIG
SCHRIKREACTIES IN DE HERSENEN ZICHTBAAR MAKEN OP 'N COMPUTER, MAAR
ALS WE DAN OP ONS COMPUTERSCHERM ZO'N REACTIE ZIEN OPLICHTEN, DAN HEBBEN WE NOG GEEN ANGST
OF VREES IN BEELD GEBRACHT. VREES OF ANGST ZIE JE NIET, DIE VOEL JE ALLEEN. OM TE WETEN WAT DIE ANGST OF VREES BEHELST, BLIJF JE DAAR ABSOLUUT OP AANGEWEZEN. VOELEN BEHOORT TOT HET DOMEIN
VAN HET ONZICHTBARE EN DAT GELDT AL HELEMAAL VOOR WAT HET WOORDJE ZIEL BEDUIDT
IN UITDRUKKINGEN ALS 'OP IEMANDS ZIEL TRAPPEN',
'JE ZIEL VERKOPEN' OF
'MET JE ZIEL [DE
BILLEN] BLOOT
MOETEN'!

Eerst
dus maar
weer eventjes wat
eten & drinken voor-
dat ik van dit trouwe ver-
diepende stokje val! Tot
zo. If still
alive &
kickin'
...