Grenzen aan de groei! Welke groei dan? Positieve en negatieve kanten aan allerlei ontwikkelingen.
Blijkbaar hebben ook wij, na al die andere planten en dieren, als menselijke{r} zoogdieren iets in ontwikkeling gezet, dat nu niet zomaar weer zonder meer gestopt kan worden. Wie stopt de groei van de wereldbevolking?
Wie heft de tegenstellingen tussen te rijk en te arm op? Wie kan al die vormen van bewapeningswedloop onder controle houden en wie kan de daaraan verwante ecologische rampen afwenden die ons bedreigen?
Voor antwoorden op al deze vragen en noodzakelijke oplossingen ervoor blijkt tegenwoordig meest geen hogere macht meer beschikbaar zoals vroeger het geval leek. Opeens lijkt het universum waarin we leven erg leeg geworden, en wie kan ons nu nog redden uit al deze benauwende situaties? Alleen een 'g d' kon ons nog redden, & juist die lijkt er niet meer te zijn voor meer mensen die zich wel blijven voortplanten!
Het lijkt juist deze onzekerheid over onbeheersbare ontwikkelingen waardoor we ons iets bewuster worden van die afwezigheid van "G d" in de traditionele zin van dat drieletterwoordje? Want waar we vroeger in de dagelijkse ervaring, bewust of onbewust 'g d' projecteerden, daar is nu steeds meer een gillende stilte en leegte die we vullen met advertenties, bewustwordingscampagnes, chemische witwasmiddelen & overdonderende depressies ...
Daarmee zijn we vanuit 'n grootschalig perspectief van ooit terechtgekomen bij een individueler ervaring & daar kan 'g ds afwezigheid' weer vanuit een heel andere gezichtshoek {h}erkend worden. Uitgangspunt is nu een ogenschijnlijk toevalliger persoonlijke getuigenis. Traditionele normen en waarden schijnen steeds meer te vervagen en daarvoor in de plaats komen onze eigen ervaringen die van alles & nog wat kunnen inhouden?
Voorlopig hou ik het ook maar op dat 'g d niet meer is zoals vroeger', maar nu aan het worden en gebeuren is ondanks alles tegen de klippen op. Scheppingsdrang is nu onderscheidingsvermogen aan het worden ...