myDiSpoorzoeken, ~Mastklimmen & ~Astronautisme

Toen Thoreau (Walden) ooit alweer bijna 200 jaar geleden opmerkte dat de meeste mensen een leven leiden van stille wanhoop, heeft hij nooit kunnen voorzien HOE luid die wanhoop zou worden. De moderne mens mag dan misschien wel net zo lijden als de verre voorouders, maar toch doen we dat bepaald niet meer in stilte. Onze narigheid laat zich nu dan ook dag en nacht (haast) overal horen: wij praten en schrijven over al onze moeilijkheden. We hebben vielleicht ietwat meer nooduitgangen tot onze beschikking & nemen zo nu en dan daar ook flink & grif onze toe-vlucht toe. Werk is er altijd al wel geweest, maar wij kunnen het nu ook zoeken in talloze vormen van amusement of even een vliegtuig nemen om de plek waar we ons zo ellendig voelen achter ons te laten. Overeenkomsten en verschillen nemen nu razendsnel af en toe. Niettemin levert datgene wat ons dwarszit (en/of lijkt te zitten) steeds meer stof tot discussie. 't Nieuws snelt de aardbol rond en wij reageren op eigen wijze ....

We praten tegenwoordig natuurlijk ook nog steeds over wat er allemaal mis is met de wereld, over de oorlogen, onze welvaart & ons welzijn, al die stijgende prijzen en belastingen, vervuiling te land, ter zee en in de lucht, maar we praten ook veel vrijer dan voorheen over het algemeen
dan ooit tevoren over wat er allemaal tevens mis is met & in onszelf, hoe vreselijk gefrustreerd we ons soms (steeds vaker?) voelen & hoe we ons te pletter vervelen, over onze angsten & vrezen, over huwelijkse & seksuele problemen, over 't gevoel dat ons leven nog steeds niet beant-woordt aan onze ooit zo hoog gestemde verwachtingen. Perhaps zijn we niet ongelukkiger dan onze bekende voorouders, maar EEN ding is wel overduidelijk: we leggen ons er tegenwoordig minder bij neer dan vroeger nogal eens 't geval was dat het de natuurlijke situatie van de mens zou zijn dag we ons zo vreselijk weinig ECHT gelukkig voelen. We nemen dat niet meer: als we niet gelukkig zijn, dan voelen we ons nu tekort gedaan, niet op onze plaats, buitengesloten - alsof we ernaast hebben gegrepen?! Geen wonder: mocht men vroeger hopen op een hiervoor- & hiernamaals, tegenwoordig worden we dag en nacht permanent constant overstroomd met allerlei akelige advertenties, verrotte reklames & veel
parmantige propaganda van protserige populisten, pickpocketpolitici & de gekste sekten en modieuze gektes. "DUS" protesteren we, individueel of collectief (zoals in de kreet van hen die zich nog steeds beijveren voor de emancipatie van de vrouw & 't kind e.d.), & zeggen dat we nu allemaal recht hebben op interessantie studies, zinvol werk & op 'n leven dat ons ECHT voldoening schenkt. De jacht op geluk is doodserieus & we lijken te geloven dat we 'n "beter leven" verdiend hebben ... Waarvan akte: 'n miljoen (of 10.000?) jaar evolutie laat z'n sporen na in ons "hier & nu" ...