~!@!~
HOE
je dat doet:
op jouw beurt onder woorden brengen,
is een uiterst normaal proces
voor ons
als myditaalgebruikers,
zo normaal dat we ons het bijzondere daarvan
nauwelijks nog
realiseren.
Als je er
wat dieper op ingaat
verwonder je je bij elke stap
die je in de doolhof van de taal
zet.
Doolhof
in de leuke zin van het woord:
zoals ze in de pretparken hun rol spelen ~
niet om mensen
om de tuin te leiden
maar om ze plezier te
verschaffen.
-
Neem
simpele woorden als 'vlees'
of 'bloed'.
Ze roepen
een voorstelling op,
en met die voorstelling die ze oproepen
communiceren we met
elk ander.
Als je
'vlees' zegt
dan weet ieder een waarover je
het hebt?
HOEWEL?
De context
waarin
het woord valt,
is er ook
nog!
Als een chirurg
tijdens zijn onderzoek over je vlees spreekt,
denk je niet aan
braden?
DAT doe je
als je bij de slager staat
of in de keuken
[sommige mensen vinden chirurgen slagers,
dus die denken misschien aan beide
tegelijk?] ...
WAT
'vlees' of 'bloed' betekent
heeft dus met de samenhang te maken,
waarin we het woord horen of gebruiken:
het woordenboekwoord gaat vooraf aan het gebruik
[het onder woorden brengen],
maar is voor gebruik bedoeld,
komt alleen in gebruikssamenhangen voor,
en krijgt DAAR zijn
betekenis.
Niemand
spreekt woordenboek,
behalve misschien Battus,
maar ook dan nog is het een spel,
en alleen maar leuk omdat je kunt zien wat er allemaal kan met taal:
je kunt volgens hem zelfs rekenen
op taal!
~!@!~
Het
zijn dus
de doodgewone
woordenboekwoorden
die we nodig hebben om iets onder woorden
te kunnen
brengen.
Juist
die doodgewone woorden
lenen zich daar
voor?
Met
formules
kun je niet wat je met die woorden wel kunt:
verschillende emoties
oproepen.
Neem weer
dat 'vlees' & 'bloed',
en probeer dat te vervangen door de chemische formules daarvan
[niet dat ik die weet].
DAT
mag in een slachterij
correct taalgebruik zijn,
maar daarbuiten slaat het de taal
[en dus de communicatie]
met verlamming.
We
reduceren
water niet
tot H2O
of vlees tot formule 'x',
niet omdat het zoveel meer tijd zou kosten
om die formules bij de hand te hebben
[dat ook, je ziet hoe handig taal is]
maar omdat dergelijke formules
niets oproepen,
geen voorstelling,
en ook geen
emotie.
"Vlees"
doet dat wel,
en 'bloed'
evenzo.
~!@!~
WAT
ze oproepen
is weer afhankelijk van de samenhang
waarin we ze gebruiken
of tegenkomen.
"Mijn
vlees & bloed"
zegt iemand van, bijvoorbeeld,
zijn kinderen, en zal ervoor
door het vuur
gaan.
Er
klinkt nog een restje mee
van wat vaak de letterlijke [beter: woordenboekbetekenis]
wordt genoemd.
Maar als
Yehoshua bijvoorbeeld
bij wijze van spreken en schrijven
ergens in de evangelies zegt dat 'vlees & bloed'
het Peter niet heeft geopenbaard,
DAN zijn we al een heel eind verder op het myditerrein
van wat dan figuurlijk taalgebruik heet:
woordenboekwoorden kunnen MEER betekenen
dan in het woordenboek staat
ingevuld?
DAT
is nu de mydikunst
van het onder woorden
brengen!
IEDEREEN
verstaat die kunst,
EN TOCH is het een spectaculair
gebeuren ...
SOMS
is het onmiddellijk duidelijk wat de bedoeling is,
en soms moet je ernaar
ZOEKEN!
"Vlees
& bloed
heeft jou dat niet geopenbaard"
betekent in Yeshua's mond, EN in de samenhang waarin hij
dat zegt, dat Peter zijn inzicht niet te danken heeft
aan 'mensen'.
"Vlees
& bloed"
staat voor mensen
[dat heet: wordt als metonym
gebruikt],
en mensen zijn getypeerd door hun vergankelijkheid,
ze zijn 'van
beneden'.
Het
WARE inzicht,
dat Peter ineens blijkt te hebben,
komt 'van boven', bedoelt
Yeshu.
TOVEREN
met myditaal,
zo zou je 'het' kunnen noemen:
we doen het allemaal, en we doen het
elke dag
weer.
~











~
