mydiprocessen van verstaan & vergaan


*


HET
'samen'
dat door de taal
wordt gesticht
& verondersteld
[beide tegelijk!]
hebben we getekend als
een proces.

Dat is het ook,
maar het blijkt wel een hachelijke aangelegenheid
te zijn.

Zowel
op het persoonlijke vlak wordt het 'samen' aangevochten,
als op het terrein van levens- & wereldbeschouwing,
om maar te zwijgen van de politiek,
met zijn hartstochten.

Het
moet dus gekoesterd en gevoed worden,
niet zo opzettelijk misschien als deze woorden suggereren,
maar toch.

-

HOE
doe je dat?

"Samen"
is een kwestie van 'verstaan',
elkaar verstaan.

Als
ik het zo formuleer,
dan is het hachelijk element van de woordenwereld
nog duidelijker.

"Verstaan"
is MEER dan dezelfde woorden kennen en gebruiken,
verstaan gaat dieper,
het is het delen van althans EEN,
ik zeg met nadruk EEN,
wereld van betekenis.

Mensen
moeten elkaar op althans een minimaal aantal punten kunnen vinden, anders verdampt het 'samen'
dat in de taal is
meegegeven.

-

Dat gaat,
zacht gezegd,
niet zomaar
vanzelf.

De ene wereld
die wij als Nederlanders, bijvoorbeeld, samen delen
is allang geen "EEN wereld"
meer.

Van bovenaf gezien
lijkt ze meer op een lappendeken van subwerelden,
kleine wereldjes van betekenis,
telkens gedeeld door wie
ertoe behoren.

Christelijke
gereformeerden, roomsen, 'niksen',
om het bij de religieuze wereld te houden,
zijn mooie voorbeelden.

Eigen werelden,
maar toch nog ingebed in een groter geheel,
in de Westerse wereld.

Geen
christelijke gereformeerden zonder gereformeerden,
geen gereformeerden als er niet eerst hervormden waren geweest,
en geen hervormden zonder roomskatholieken die hervormd moesten worden, en die werden weer voorafgegaan door heidenen,
enzovoorts, enzovoorts ...

Haakje openen:
zijn er - dit ten behoeve van minder ingevoerden - ook niet-christelijke gereformeerden?
Misschien wel, maar 'christelijk gereformeerd' is de officiele naam van een kerkgenootschap.
Vandaar.
Haakje sluiten.

-

Van
al die toestanden
dragen de erfgenamen nog de sporen mee,
de heiden zit zelfs nog in de christelijke
gereformeerden.

Daarom
kunnen ze allemaal toch [nog] met elkaar praten,
ze delen betekenis omdat en voorzover ze
dezelfde wereld van
de taal hebben
geerfd.

-

Daar
valt al het begrip erfenis
[we erven een wereld van taal],
ik ben dus al te ver,
want daarover gaan we een andere keer
wel weer verder.

En nog weer later
komen we dan automatisch terug bij de fragmentatie
van die erfenis[sen].

Elkaar
verstaan,
communicatie, gaat nooit zomaar van een leien dakje,
dat is het punt.

Een eindeloos
geworstel tussen enkelingen,
tussen mannen en vrouwen,
tussen groepen en enkelingen,
zo ziet communicatie eruit,
als je tenminste op meer uitbent dan scoren
of decreteren.

Het is altijd weer
een klein [en soms een groot] wonder,
als het lukt!

Dat
brengt mij bij het christelijke Pinksterfeest,
dat in het mydibijbelboek Handelingen wordt beschreven,
het feest waarop bewoners van zowat alle windstreken van de wereld
de apostelen in hun eigen taal
hoorden spreken.

WEG
alle communicatieproblemen!
Niet door een soort van Esperanto
of grootste gemene deler van alle talen, nee,
ieder bleef haar eigen taal houden,
maar TOCH kon 'de spreker'
worden verstaan!

"Komt dat tegen!"
roepen mensen, zoals Hugo Claus in Het verdriet van Belgie ons vertelt, als ze zich verbazen.

Inderdaad,
dat kom je niet zomaar tegen,
maar daarom is het ook een wonderverhaal,
communicatie die lukt
IS dan ook een
wonder.

~cool!~verliefdliefdesverdrietverliefd~cool!~
engel
03 sep 2005 - bewerkt op 22 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende