Het sneeuwt nog steeds.
Leuk dat Paul Cliteur zich bezighield met de negatieve kanten van sommige joden, christenen en moslims, maar het lijkt me nog een groter probleem dat ontkenners er soms ook nog steeds bepaalde extreem fanatieke en gewelddadige denkbeelden en praktijken op nahouden. laat mij maar rustig heen en weer reizen door tijd en ruimte. Ik ben helemaal niet zo'n fan van Theo, Pim, Geert & PC, laat staan van pedante betweterige liberale conservatieven die menen de waarheid in pacht te hebben. Iedere religie of politieke partij zal wel last hebben zo nu & dan van zwarte schapen die teveel roken, drinken, hardrijden & geweld niet schuwen als het hen van pas komt bij de verdediging van hun normen & waarden?
Wat mij betreft komen alle mensen zo nu & dan aan 't woord zolang we elkaar maar niet te zeer verketteren & zwartmaken!
Nu nog maar even wat literatuur doornemen uit deze & gene hoek: 't is maar net wat je op 'n bepaald moment aanspreekt.
De diverse crises treffen ons allemaal: 'r dreigt verstarring & verplatting als iedereen maar op z'n eigen eilandje blijft zitten.
Want elke crisis is ook 'n relatiecrisis: als je ontslagen bent, dan is er 'n relatie doorgeknipt. De kernvraag is & blijft nu wel: waar halen we onze innerlijke kracht vandaan om ermee door te gaan? Wat ligt er aan gelovig krediet in onze globale akker vol mydiverhalen, -beeldmaterialen, gedichten, & ook zogenaamde heilige boeken als veda's, upanisjads, bijbels & korans?
Goethes Faust, bijvoorbeeld, was 'n geleerde van middelbare leeftijd die terugkeek op z'n leven & in 'n crisis belandde: door
de duivel [net zo'n mythisch figuur als "g d"] werd hij daaruit getild, maar aan 't eind ontdekt hij dat 't hem gelukkig maakt
om iets voor 'n ander te doen. De mens is nu eenmaal van nature [als er niet teveel misgaat] relationeel ingesteld, of we nu willen of niet: we hebben anderen nodig, anders gaat het helemaal mis? Ook gepensioneerden moeten zichzelf dus af-vragen wat hen drijft, wat zij nog kunnen toevoegen na 'n leven lang zwoegen!
Daarom probeer ik ook samen met andere mensen te blijven kijken naar kunst/cultuur & nodig ze uit tot waarnemen zonder direct te oordelen of te veroordelen ...
Al pratend & schrijvend komen we 'als vanzelf' wel tot nieuwe inspirerende gedachten: hoe worden we samen rijker daarvan
& waar vinden wij ons 'krediet'? Aan elkander ontdekken eigenlijk pas wat voor ieder onzer waardevol is: wat stilstand stopt
...


