Mannen zijn net natte tissues

2.
Mannen zijn net natte tissues

`Je hebt wát?!’ riep Nomi uit en Mara dook in elkaar. Ze bedekte haar gezicht met haar handen en begon onbedaarlijk te snikken. Zelf kon ze ook amper geloven wat ze had gedaan, maar Nomi leek daar helemaal geen moeite mee te hebben. ‘Maar dat is geweldig! Fantastisch! Hilarisch zelfs! Jason heeft het allemaal en meer verdiend!’
Ze drukte Mara een handvol tissues in haar handen. ‘Ik vind dat je het nog lang vol hebt gehouden. Die man zit gewoon nog vast in de jaren vijftig! Een vrouw haar enig recht, is het aanrecht! Met zijn vermogen kan hij zo een Russisch mailorder bruidje laten importeren.’
‘Zou hij dat zomaar doen?’ Mara had het gevoel dat haar hart een slag over leek te slaan en keek naar haar vriendin. Misschien maakte ze een grapje. Aan de andere kant, nee. Jason was afstandelijk genoeg en op hetzelfde moment verschrikkelijk afhankelijk van de dingen die een vrouw, in zijn beleving in het huis behoorde te doen. Hij zou er heel goed in staat toe zijn. Zou ze zo weinig voor hem betekend hebben?
Ze snoot luidruchtig haar neus. ‘Dat zou hij nooit doen.’
Nomi maakte een ongelovig geluid en pakte haar theekop van tafel voordat ze zei: ‘Hoe weet jij nu werkelijk wat hij wel en niet zal doen?’ Ze nam en slok thee en keek over de rand naar Mara. ‘Hij is een eersteklas eikel Mara, dat weet je toch wel hè?’
‘Ik weet dat hij een eikel kan zijn, maar..’
‘Nee, hij is een eikel. Permanent. Hij heeft geen andere stand. Jij kan vriendelijk, verdrietig en zelfs boos zijn. Hij is een eikel, dag in dag uit. Voor de rest van zijn leven,’ onderbrak Nomi haar. Ze zetten met een klap haar kopje weer op de salontafel en de thee vloog over de rand. Meteen stak Mara haar hand uit om het op te gaan ruimen, maar Nomi greep haar pols en dwong Mara om naar haar te kijken.
‘Kijk naar jezelf Mara!’ Riep ze uit. ‘Je bent gereduceerd tot een huisvrouwtje! Je hebt helemaal geen eigen stem of mening meer en meneertje maar belangrijk doen. Je bent verdorie toch geen showhond die alleen op komt draven wanneer dat gevraagd wordt en verder alleen het huishouden mag doen!’
Ze viel stil, liet Mara los en zou haar theekop weer pakken. Halverwege bevroor ze en keerde zich weer naar Mara. Nomi stak haar vinger op en voegde eraan toe: ‘Oh nee! Je mag ook zijn bed verwarmen wanneer hij daar zin in heeft.’

Mara wist niet wat ze moest zeggen. Haar vriendin had wel vaker neerbuigend over Jason gesproken, sterker nog, de reden dat ze elkaar al een tijdje niet hadden gesproken was omdat Nomi een hekel aan hem had. Natuurlijk wilde Mara niet constant negatieve dingen over haar verloofde horen, daarom had ze het contact een beetje laten verwateren.
Zelfs nu kon ze voelen dat haar gezicht kleurde op het moment dat Nomi haar eigenlijk een veredelde prostituee noemde. Mara zou er natuurlijk tegenin kunnen gaan, maar toen ze er over nadacht kon ze het eigenlijk alleen maar met Nomi eens zijn. Jason was niet heel vriendelijk. Niet tegen zijn vrienden en zeker niet tegen haar. De enige persoon voor wie hij respect op leek te kunnen brengen was zijn moeder. Zijn lieve, oude moedertje. De heks.