Alle mannen zijn klootzakken

1.
Alle mannen zijn klootzakken

Het liep al tegen zevenen op het moment dat ze klaar was met haar taken. Waarom ze deze überhaupt nog deed was haar een groot raadsel. Macht der gewoonte waarschijnlijk. Ruim vijf jaar had ze haar dagelijkse routine van opruimen, wassen, stofzuigen, boodschappen halen. De perfecte huisvrouw.
Vijf jaar had ze nauwelijks contact met haar vriendinnen gehad. Na haar studie was ze de meeste studiegenoten uit het oog verloren. Natuurlijk had ze contacten kunnen onderhouden via facebook en twitter, maar dat was volgens Jason beneden hun stand. Dus had ze haar accounts verwijderd en het luxe leventje geleidt dat haar geboden werd. Het leventje van shoppen, huishouden, dinertjes verzorgen en vooral niet werken. Dat was een woord dat hier in huis niet getolereerd werd. Vandaag had ze braaf de overhemden van Jason gewassen en gestreken. Een klusje waar behoorlijk wat tijd in sloop. En niet alleen omdat ze tot in perfectie gestreken moesten zijn. Nadat ze klaar was met de overhemden had ze netjes stof gezogen, de ramen gelapt, boodschappen gehaald en de badkamer gepoetst. Kortom, ze had alles gedaan wat er van haar verwacht werd. Ze wist niet wanneer ze het routinematige was gaan haten, maar in de loop der jaren was ze gaan verafschuwen. Toch deed ze wat er van haar verwacht werd.
Was ze bang om haar oude, luxe leventje achter zich te laten? Nee, tegen beter weten in hoopte ze op verbetering. Ze wist dat het nooit zou komen. Jason had zijn kansen gehad, de maat was vol.

Ruim zes jaar geleden waren ze elkaar tegen gekomen tijdens hun vakantie. In het vliegtuig waren ze naast elkaar komen te zitten en tot de ontdekking gekomen dat ze in hetzelfde hotel verbleven. Hij met zijn vrienden en zij met haar vriendinnen. De groep mannen en vrouwen had goed met elkaar overweg gekund ondanks het kleine leeftijdsverschil. Elke dag was een klein feestje geweest. Samen hadden ze de koraalriffen bekeken tijdens een duikexcursie en de binnenlanden gezien in een jeep. De avonden bestonden uit dineren in strandtentjes en daarna tot in de late uurtjes kroegen bezoeken.
Al snel waren zij en Jason naar elkaar toe getrokken en onafscheidelijk geweest. Na hun vakantie was dit zo gebleven. Jason woonde slechts vijftig kilometer bij haar vandaan, een afstand die goed te overbruggen was. Toch begon het reizen hen beide na enkele maanden parten te spelen. Het duurde dan ook niet lang of Jason vroeg haar bij hem in te trekken. Dat had ze maar al te graag gedaan.
Een groot voordeel was de wijk waar Jason woonde. Met zijn baan in de zakenwereld verdiende hij voldoende om zich een riant huis te kunnen veroorloven en dat was nog zwak uitgedrukt. In de buurt hoorde je er niet bij als je geen binnenzwembad had. Dat geeft al wel te kennen hoe groot de rest van het huis was. Schoonmaken was dan ook een dagtaak. Na haar studie had ze niet direct een baan kunnen vinden en had zij zich eerst op het huishouden gericht en eigenlijk was dat nooit veranderd. Hoewel ze het wel graag wilde.
Natuurlijk had ze in eerste instantie genoten van het luxe leventje, maar na zoveel jaar verlangde ze ernaar om haar eigen leven te gaan leiden. Een leven naast het huishouden en Jason en zijn vrienden.
Jason was naarmate de jaren verstreken ook een stuk minder aantrekkelijk geworden. Zijn strakke lichaam had plaats gemaakt voor een beginnend buikje en zijn haarlijn trok steeds verder terug. De inhammen die ontstonden waren alles behalve aantrekkelijk. Zijn bleke gelaat werd nog verder benadrukt door het pak dat hij droeg, ook in de weekenden.
Zelfs de stropdas werd nooit vergeten en werd strak geknoopt. Hierdoor was zijn toch al korte nek nauwelijks zichtbaar. Zijn ooit zo helderblauwe ogen waren waterig geworden, alsof hij op elk moment in huilen uit kon barsten. Ze begreep nog steeds niet hoe hij zo veranderd kon zijn in zo weinig tijd. Hij leek minstens zestien jaar ouder terwijl het er in werkelijkheid maar zes waren

Mara stapte de zonovergoten tuin in en keek op haar horloge. Tien over zeven. Jason kon nu elk moment thuiskomen en vragen waarom het eten niet op tafel stond. In plaats van te koken had Mara haar dierbaarste bezittingen bij elkaar gezocht en in een koffer gestopt. Alleen het hoogst noodzakelijke zou ze mee nemen, ze wilde niet te zwaar bepakt zijn. Ze haalde diep adem. Wekenlang had ze zich op dit moment voorbereidt. Had ze moed verzameld. En nu was het dan eindelijk zover. Ze zou voor zichzelf opkomen, voor zichzelf kiezen. Op het moment dat ze de voordeur hoorde dichtslaan haalde ze diep adem en stapte het huis weer binnen.